Kevin Warwick – Ό πρώτος Άνθρωπος πού έμφύτευσε στό σώμα του, ένα τσίπ πυριτίου, τό οποίο έπικοινωνούσε μέ έναν ύπολογιστή, στίς 24.08.1998.

Κέβιν Γουόρικ

Ενα τσιπ στο σώμα μου’

Ο άνθρωπος μπορεί να γίνει «cyborg» ­ μισός άνθρωπος, μισός μηχανή

Πρέπει να προετοιμασθούμε τώρα για μια μελλοντική κοινωνία στην οποία θα υπάρχει μορφής ζωής πιο έξυπνη από εμάς» λέει ο Κέβιν Γουόρικ, καθηγητής κυβερνητικής στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ στη Βρετανία. Και χωρίς δισταγμό, προσφέρθηκε να γίνει το πρώτο «πειραματόζωο» στην ενσωμάτωση ανθρώπου και υπολογιστή, από την οποία θα προκύψει η ευφυής αυτή μορφή ζωής.

Τη Δευτέρα 24 Αυγούστου, ο Γουόρικ μπήκε στο χειρουργείο και λίγο αργότερα ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έφερε εσωτερικά του σώματός του ένα τσιπ πυριτίου, το οποίο επικοινωνούσε με έναν υπολογιστή. Την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου, ξαναμπήκε στο χειρουργείο, αυτή τη φορά για να του αφαιρέσουν το τσιπ. Το πείραμα είχε τελειώσει. Τι αποδείχθηκε; Οτι ο άνθρωπος μπορεί να επικοινωνήσει και σε ένα άλλο επίπεδο με τον υπολογιστή, να τον καταστήσει σχεδόν προέκταση του εαυτού του.

«Η κυβερνητική είναι η επιστήμη για την ενοποίηση των ανθρωπίνων όντων και της τεχνολογίας. Ο άνθρωπος μπορεί να γίνει «cyborg» ­ μισός άνθρωπος, μισός μηχανή. Σε αυτό αποσκοπούν τα πειράματά μου» αναφέρει.

Οι έρευνες του Γουόρικ επικεντρώνονται στην τεχνητή νοημοσύνη και τη ρομποτική. Ονειρό του είναι ένας κόσμος όπου ο ανθρώπινος εγκέφαλος θα είναι συνδεδεμένος απευθείας με τον υπολογιστή και τα πληκτρολόγια, ή τα τηλέφωνα θα θεωρούνται απηρχαιωμένα.

Ο καθηγητής Γουόρικ, ή «κυβερνοκαθηγητής», όπως τον αποκαλούν, πιστεύει ότι θα ζήσει για να δει έναν τέτοιο κόσμο. Γεννήθηκε πριν από 44 χρόνια στο Κόβεντρι της Βρετανίας και έχει διδάξει στα πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Νιουκάστλ και του Γουόρικ. Σήμερα, ζει στο Ρέντινγκ με την Τσέχα σύζυγό του και τα δύο παιδιά τους.

Ποιο ήταν ακριβώς το πείραμά σας;

«Τοποθέτησα μέσα στο σώμα μου, λίγο πιο πάνω από τον αγκώνα, ένα τσιπ πυριτίου το οποίο συνδεόταν απευθείας με το κομπιούτερ που ελέγχει το τμήμα κυβερνητικής του Πανεπιστημίου του Ρέντινγκ. Μόλις έμπαινα από την εξώπορτα, το κτίριο μού έλεγε «Καλημέρα, καθηγητά Γουόρικ», και άναβε το φως. Καθώς περπατούσα από αίθουσα σε αίθουσα, πόρτες άνοιγαν, φώτα άναβαν, η θέρμανση έμπαινε σε λειτουργία. Ο κομπιούτερ είχε ένα σχέδιο του κτιρίου και μέσω αυτού μπορούσε να με παρακολουθεί, να γνωρίζει πού βρισκόμουν, πότε πήγα εκεί και πόσο έμεινα. Καμιά φορά μού μιλούσε κιόλας, άλλες φορές έκανε κάτι, άλλες απλώς κατέγραφε τις κινήσεις μου».

­ Γιατί κρατήσατε το τσιπ μόνο εννέα ημέρες;

«Ο λόγος είναι ότι, όπως είπε ο γιατρός, αν παρέμενε επί 10 – 12 ημέρες, το σώμα θα είχε θρέψει γύρω του, θα είχε δεχθεί το μόσχευμα, και τότε θα ήταν πιο δύσκολη η εγχείρηση για την αφαίρεσή του (σημείωση: η τοποθέτηση και η αφαίρεση του τσιπ έγιναν με τοπική αναισθησία). Αλλά υπάρχει και άλλος λόγος: επρόκειτο για πείραμα, και μέσα σε εννέα ημέρες αποδείχθηκε επιτυχώς αυτό που επιθυμούσα να αποδείξω. Για να προχωρήσω περαιτέρω, θα χρειαζόμουν έναν πιο ισχυρό μικροϋπολογιστή, ή περισσότερες συνδέσεις, από το σώμα μου στον κομπιούτερ. Για το επόμενο βήμα, αυτό το συγκεκριμένο τσιπ ήταν ανεπαρκές».

­ Ο υπολογιστής σάς επιφύλαξε καμιά έκπληξη; Σας κλείδωσε, λ.χ., έξω από το γραφείο σας;

«Δύο πράγματα με εξέπληξαν. Το πρώτο είναι λίγο χαζό. Εχω πάντοτε έναν κωδικό χάρη στον οποίον το πανεπιστήμιο γνωρίζει ότι είμαι εγώ. Οι φοιτητές, που προγραμμάτισαν τον κωδικό για το συγκεκριμένο πείραμα, με προγραμμάτισαν, για πλάκα, σαν να ήμουν ο αριθμός 666. Αλλά δεν λειτούργησε. Λειτουργούσε με κάθε άλλο αριθμό εκτός από το 666. Ετσι, έγινα ο αριθμός 161.

Το άλλο είναι ότι, αν και σωματικά τα πάντα πήγαιναν καλά, δεν καταλάβαινα δηλαδή ότι το μόσχευμα βρισκόταν στον αγκώνα μου, αυτό που με εξέπληξε είναι το πώς αισθανόμουν πνευματικά. Οταν ήμουν στο τμήμα κυβερνητικής και περπατούσα από αίθουσα σε αίθουσα χωρίς να πρέπει να ανοίγω πόρτες ­ άνοιγαν μόνες τους ­ αισθανόμουν αρκετά ισχυρός, σαν ένα είδος σούπερμαν. Επειδή δεν χρειαζόμουν πληκτρολόγιο ούτε έξυπνη κάρτα, ή ποντίκι, για να κάνω τον υπολογιστή να λειτουργήσει, πνευματικά αισθανόμουν, δεν θα έλεγα ένα με τον κομπιούτερ, αλλά πολύ κοντά του. Οταν επέστρεφα στο σπίτι μου, ξαναγινόμουν συνηθισμένος και ανίσχυρος. Μερικές φορές, σκόνταψα πάνω στις πόρτες γιατί δεν άνοιγαν αυτόματα, όπως στο πανεπιστήμιο. Ηταν μια περίεργη κατάσταση».

­ Τι πρόσθεσε το πείραμά σας στην επιστήμη;

«Ο τομέας που με ενδιαφέρει είναι η νοημοσύνη των μηχανών και η ανθρώπινη νοημοσύνη. Μελετώ ένα μέλλον όπου άνθρωποι και κομπιούτερ θα είναι πιθανώς συνδεδεμένοι μεταξύ τους. Πολλοί έχουν προτείνει τα μοσχεύματα με τσιπ πυριτίου για να αυξηθεί η ανθρώπινη ευφυΐα, αλλά κανείς δεν το είχε εφαρμόσει, όλα έμεναν στο στάδιο της επιστημονικής φαντασίας και της θεωρίας. Σκέφθηκα λοιπόν ότι είχε έρθει ο καιρός να πειραματισθούμε. Εγώ ήμουν απλώς αυτός που τόλμησε το πρώτο βήμα. Το απώτατο στάδιο είναι να πάμε από το τσιπ πυριτίου στους μύες και τελικά στο νευρικό σύστημα, δηλαδή να επιτύχουμε σύνδεση από το νευρικό σύστημα στον υπολογιστή».

­ Δεν νιώσατε σαν πειραματόζωο;

«Αισθάνθηκα ότι όφειλα να το κάνω ο ίδιος, και όχι κάποιος από τους φοιτητές μου, ή το διδακτικό προσωπικό, γιατί το πείραμα εμπεριείχε κινδύνους. Το μόσχευμα δεν είχε σχεδιασθεί για να τοποθετηθεί μέσα σε ανθρώπινο σώμα. Θα μπορούσε να σπάσει, ακόμη και να εκραγεί. Το τσιπ πυριτίου βρισκόταν μέσα σε μια κάψουλα από γυαλί και δεν ξέραμε τι να κάνουμε για να την αποστειρώσουμε. Την πρώτη φορά, προσπαθήσαμε να την βράσουμε σε νερό με θερμοκρασία 100 βαθμούς Κελσίου, και εξερράγη. Ετσι, την αποστειρώσαμε σε φούρνο με θερμοκρασία 80 βαθμών Κελσίου. Υπήρχε η πιθανότητα κάτι να πάει στραβά, γι’ αυτό το σωστό ήταν να γίνω εγώ πειραματόζωο».


Είναι εκμεταλλεύσιμο εμπορικά;

­ Ποια είναι η άμεση εφαρμογή του μοσχεύματος τσιπ πυριτίου;

«Οι πιστωτικές κάρτες, λ.χ., θα μπορούσαν να μην έχουν πια τη μορφή κάρτας, αλλά να είναι μικροτσίπ εμφυτευμένα στο σώμα. Με αυτό τον τρόπο, θα είναι πολύ πιο ασφαλείς ­ αδύνατον να χαθούν ή να κλαπούν.

Επιπλέον, αν ορισμένοι που έχουν διαπράξει έγκλημα αναγκάζονταν να φέρουν τέτοια μοσχεύματα, η αστυνομία θα μπορούσε να τους εντοπίσει ανά πάσα στιγμή. Οι παιδεραστές είναι ένα κατάλληλο παράδειγμα. Αφού εκτίσουν την ποινή τους, συχνά η κοινωνία δεν τους θέλει ανάμεσά της. Θα μπορούσαν λοιπόν να φέρουν ένα μόσχευμα, και αν πλησίαζαν κάποιο σχολείο, ή άλλη ευαίσθητη περιοχή, να έμπαινε σε λειτουργία συναγερμός ή να έκλειναν οι πόρτες.

Υπάρχουν πολλές άμεσες εφαρμογές, αλλά πιο συναρπαστικές είναι οι μακροχρόνιες δυνατότητες, όταν το μόσχευμα που επικοινωνεί με υπολογιστή θα είναι συγχρόνως συνδεδεμένο και με το νευρικό σύστημα του ανθρώπου. Εγώ επέτυχα το πρώτο σκέλος. Αν επιτευχθεί και το δεύτερο, αυτό θα σήμαινε, πρώτον, ότι όταν θα κινούμε το δάχτυλό μας, θα μπορούμε να χειριζόμαστε απευθείας τον κομπιούτερ, χωρίς τη μεσολάβηση πληκτρολογίου, ίσως ούτε και οθόνης, ακόμη.

Αλλά το έσχατο στάδιο του πειράματος είναι ότι μόλις επιτύχουμε τη σύνδεση με το νευρικό σύστημα, έχουμε αυτομάτως σύνδεση με τον ανθρώπινο εγκέφαλο ­ δηλαδή υπάρχει δίοδος από τον εγκέφαλο προς το νευρικό σύστημα στο μόσχευμα, και απευθείας στον κομπιούτερ. Αυτό είναι εξαιρετικά συναρπαστικό, γιατί ανοίγει πολλές νέες δυνατότητες, ακόμη και αν σκεφτόμαστε και αν επηρεάζουμε τον κομπιούτερ. Μπορούμε, λ.χ., να έχουμε τις επιπλέον ικανότητες μνήμης του υπολογιστή, ή να επικοινωνούμε απευθείας από τον εγκέφαλο στο Internet, αν το επιθυμούμε. Αν εγώ έχω ένα μόσχευμα και εσείς έχετε ένα μόσχευμα, θα μπορούμε να επικοινωνούμε απευθείας μέσω Internet, δεν θα χρειαζόμαστε τηλέφωνο».

­ Πιστεύετε ότι η πλήρης σύνδεση ανθρώπου-υπολογιστή θα αργήσει να πραγματοποιηθεί;

«Ηδη, το σώμα μου κατάφερε να επικοινωνήσει απευθείας με τον κομπιούτερ. Το μόνο που απομένει τώρα είναι να συνδεθεί το μόσχευμα με το νευρικό σύστημα. Δεν πρόκειται περί επιστημονικής φαντασίας, απλώς πρέπει να προσπαθήσουμε να επιτύχουμε τη σύνδεση. Αυτό μπορεί να αποτελέσει την επανάσταση του επόμενου αιώνα, που θα κάνει παρωχημένα τα τηλέφωνα, τα πληκτρολόγια και τα ποντίκια. Αλλά οι πιστωτικές κάρτες-μικροτσίπ και η ηλεκτρονική παρακολούθηση εγκληματιών είναι ήδη εφικτές. Τεχνολογικά, δεν απαιτείται τίποτε παραπάνω από ό,τι κάναμε στο πείραμα. Το θέμα είναι αν ηθικά το επιθυμούμε».

­ Μα, δεν είπατε ότι το τσιπ που τοποθετήσατε στο σώμα σας ήταν δυνητικά επικίνδυνο;

«Αυτό το συγκεκριμένο τσιπ ήταν. Για να εξαλειφθούν οι κίνδυνοι όμως χρειάζεται έρευνα έξι ή ίσως 12 μηνών, κυρίως από ιατρικής απόψεως. Υπάρχουν άλλα μοσχεύματα, όπως οι βηματοδότες, στους οποίους ξεπεράσθηκαν τα προβλήματα. Δεν είναι δύσκολο, άρα πιστεύω ότι το όποιο πρόβλημα θα λυθεί σύντομα.

Οι κίνδυνοι βρίσκονται αλλού. Οσα είπα παραπάνω, αποτελούν την αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων. Οταν επιτευχθεί η σύνδεση ανθρώπινου εγκεφάλου – υπολογιστή, το σύστημα θα λειτουργεί προς δύο κατευθύνσεις: θα μπορούν ίσως και οι κομπιούτερ να ελέγχουν τους ανθρώπους. Τεχνολογικά είναι δυνατόν, αλλά το τι θα γίνει όταν κάνουμε και αυτό το βήμα, δεν είναι σαφές. Είναι συναρπαστικό, αλλά και πολύ τρομακτικό».

­ Εχουν υπάρξει αντιδράσεις προς τα πειράματά σας;

«Στη Βρετανία, γίνεται πολλή συζήτηση για τις επιπτώσεις τους. Αλλά πιστεύω ότι είναι θετικό το γεγονός που οι άνθρωποι συζητούν, γιατί μόνο αυτοί μπορούν να αποφασίσουν. Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τους δείξω τι είναι τεχνολογικά εφικτό. Αν ο κόσμος δεν θέλει να εφαρμοσθεί, δεν θα εφαρμοσθεί».

­ Ποιοι αντιδρούν περισσότερο;

«Οταν έφερα το παράδειγμα, ότι όσοι οπλοφορούν θα μπορούσαν να είχαν ένα μόσχευμα ώστε να εντοπίζονται, η συγκεκριμένη ομάδα του πληθυσμού ξεσηκώθηκε. Οταν κάποιος θίγεται άμεσα, τότε είναι αντίθετος. Αλλά την ίδια στιγμή πολλοί συμφωνούν ότι οι παιδεραστές θα έπρεπε να φέρουν τέτοια μοσχεύματα. Μάλλον, εξαρτάται από το ποιος έχει το μόσχευμα και υπό ποιες συνθήκες. Από την άλλη πλευρά, αν τα μοσχεύματα αντικαθιστούσαν τις πιστωτικές κάρτες, τότε όλοι θα επιθυμούσαν ένα. Θα γινόταν ίσως κάτι σαν αξεσουάρ μόδας, και όσοι δεν θα το είχαν θα αισθάνονταν ότι έχουν μείνει στο περιθώριο».
ΤΟ ΒΗΜΑ , 13-09-1998
Κωδικός άρθρου: B12498C081

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artid=102924&dt=13/09/1998

 

                                                  ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Έντύπωση προκαλεί τό γεγονός ότι τό έτος πού έπέλεξαν γία τήν πρώτη έμφύτευση Microchip  σέ Άνθρωπο είναι τό 1998 = 3 επί 666 !!!

 
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: