Ήλεκτρονική έπίθεση σέ έμφυτευμένο μικροτσίπ RFΙD τό μόλυνε μέ ιό – Καρκινογόνος έπίδραση τών μικροτσίπ RFΙD στούς όργανισμούς.

Το ξέρατε ότι διά νόμου όλα τα κατοικίδια πρέπει να φέρουν εμφυτεύσιμο μικροτσίπ με πληροφορίες για την ταυτότητα και την υγεία τους; Οτι υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι που για λόγους ιατρικούς ή ασφαλείας κάνουν το ίδιο; Ποια τα οφέλη και ποιοι οι κίνδυνοι από τη νέα τεχνολογία;
Στην ταινία του «Τελική πράξη» (Final Cut) ο λιβανέζος σκηνοθέτης και σεναριογράφος Ομάρ Ναΐμ είχε οραματιστεί μια κοινωνία στην οποία κατά τη γέννηση του ανθρώπου εμφυτεύεται στον εγκέφαλό του ένα μικροτσίπ το οποίο καταγράφει κάθε στιγμή της ζωής του. Με τη βοήθεια αυτού, μετά τον θάνατο του κατόχου του, υπάρχει η δυνατότητα ανάκλησης όλων των αναμνήσεων που είχε συλλέξει κατά τη διάρκεια της ζωής του. Στόχος, η δημιουργία μιας ταινίας με τα κυριότερα αποσπάσματα του βίου του, η οποία παρουσιάζεται στην κηδεία του εκλιπόντος.

Η ιδέα αυτή αρχικά μπορεί να μοιάζει τρελή έως απάνθρωπη, θα μπορούσε όμως ενδεχομένως να αποτελέσει μια από τις μελλοντικές εξελίξεις της καλπάζουσας τεχνολογίας των εμφυτεύσιμων μικροτσίπ. Εδώ και χρόνια η συγκεκριμένη τεχνολογία εφαρμόζεται σε ζώα. Ωστόσο, όπως όλα δείχνουν στον επιστημονικό κόσμο σειρά έχει ο άνθρωπος: με πυρήνα την αστραπιαία ταυτοποίηση, τα εμφυτεύσιμα μικροτσίπ ταυτοποίησης μέσω ραδιοσυχνοτήτων (RFΙD) θα μπορούσαν κατά τους ειδικούς να εξυπηρετήσουν ιατρικούς σκοπούς σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης ή να προσφέρουν διευκολύνσεις στον εργασιακό ή ακόμη και στον προσωπικό μας χώρο.

Ο ερευνητής δρ Γκάσον, ζωντανό «πειραματόζωο» της νέας τεχνολογίας
.
Ενα προσωπικό πείραμα

Ο δρ Μαρκ Γκάσον, επικεφαλής ερευνητής από το Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ στη Βρετανία, μάς εξήγησε πώς ακριβώς λειτουργεί η εν λόγω τεχνολογία, τους πιθανούς κινδύνους που μπορεί ενδεχομένως να κρύβει, αλλά μας μίλησε και για το πρωτότυπο πείραμα που πραγματοποίησε με πειραματόζωο τον… ίδιο του τον εαυτό.

Εμφυτεύοντας στο χέρι του ένα μικροτσίπ RFΙD το οποίο σε ρόλο «κλειδιού» τού παρέχει πρόσβαση σε συγκεκριμένους χώρους και εργαστήρια εντός των κτιριακών εγκαταστάσεων του πανεπιστημίου, ο ερευνητής μελέτησε τα κενά ασφαλείας της φουτουριστικής εφαρμογής, καθώς μέσω του ειδικού συστήματος ανάγνωσης κατάφερε να μολύνει το μικροτσίπ με έναν ηλεκτρονικό ιό.

«Αποδείξαμε ότι το σύστημα μπορούσε να μολύνει με έναν ιό τις εμφυτεύσιμες συσκευές.Αποδείξαμε, ακόμη, ότι πλήττοντας το κεντρικό σύστημα ο ιός μπορεί να καταστρέψει τη βάση δεδομένων ή να ανοίξει ένα παραθυράκι επιτρέποντας σε κάποιον να κλέψει στοιχεία από αυτήν» εξηγεί στο «Βήμα» ο δρ Γκάσον.

Με μέγεθος σχεδόν όσο ένας κόκκος ρυζιού, τα εμφυτεύσιμα μικροτσίπ τεχνολογίας RFΙD περικλείουν μέσα στην κάψουλα από πυριτικό γυαλί έναν πυρήνα από φερρίτη, ο οποίος φέρει κεραία περιορισμένης εμβέλειας
.
Ηλεκτρονική επίθεση

«Για την ακρίβεια σχεδιάσαμε μια ηλεκτρονική “επίθεση”μέσω ενός ιού με στόχο την πλήρη καταστροφή της βάσης δεδομένων έτσι που κανένας να μην έχει πρόσβαση στο κτίριο.Από τη στιγμή που θα μολυνθεί η βάση, οποιοσδήποτε επιχειρήσει να περάσει από αυτήν- είτε με τη βοήθεια μιας “έξυπνης” κάρτας είτε φέροντας εμφυτεύσιμο μικροτσίπ “μολύνεται” επίσης με τον ηλεκτρονικό
ιό.Αν,δηλαδή,κάποιος ως “φορέας” πλέον πάει στο διπλανό κτίριο, το οποίο διαθέτει το ίδιο σύστημα εισόδου,τότε το πιθανότερο είναι ο ιός να εξαπλωθεί και εκεί».

Στόχος του ειδικού ήταν να υπογραμμίσει το ενδεχόμενο διαρροής προσωπικών δεδομένων. «Τον τελευταίο καιρό υπάρχει αυξημένο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον ως προς το τι ακριβώς συμβαίνει με τις συγκεκριμένες συσκευές καθώς, εκτός από τα μικροτσίπ, ούτε τα ιατρικά εμφυτεύματα διαθέτουν αυστηρές δικλίδες ασφαλείας,γεγονός που τα κάνει πιο ευάλωτα.Θα θέλαμε,μέσα στα επόμενα χρόνια, να δούμε μια πιστοποίηση ως προς τα πρωτόκολλα επικοινωνίας που χρησιμοποιούν οι συσκευές αυτές» αναφέρει ο ειδικός.

«Οι εμφυτεύσιμες συσκευές μοιράζονται σε δύο κατηγορίες. Από τη μία έχουμε τα ιατρικά εμφυτεύματα όπως, π.χ.,οι διεγέρτες εγκεφάλου, οι βηματοδότες κ.ά.και από την άλλη τα εμφυτεύσιμα μικροτσίπ ταυτοποίησης μέσω ραδιοσυχνοτήτων, όπως, π.χ., το VeriChip (σ.σ. το εν λόγω τσιπ έλαβε έγκριση από την FDΑ το 2004, αλλά εδώ και δύο χρόνια η κατασκευάστρια εταιρεία σταμάτησε την παραγωγή του). Οι πρώτες μάλιστα είναι ιδιαίτερα περίπλοκες καθώς πρόκειται ουσιαστικά για μίνι υπολογιστές, που πραγματοποιούν ιδιαίτερα λεπτές συνδέσεις με τον ανθρώπινο οργανισμό. Αυτό που ξεχνούν οι πολέμιοι των μικροτσίπ RFΙD είναι ότι τα ηλεκτρονικά ιατρικά εμφυτεύματα χρησιμοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια.Από την άλλη πλευρά, οι επιστήμονες τώρα προσπαθούν να προχωρήσουν την τεχνολογία αυτή σε σημείο ώστε να μπορεί να εμφυτεύεται ακόμη και σε υγιή άτομα, βελτιώνοντας στοιχεία όπως, π.χ., τον δείκτη νοημοσύνης,τη μνήμη, κ.ά.» μας λέει ο δρ Γκάσον. (περισσότερα…)

Advertisements

Kevin Warwick – Ό πρώτος Άνθρωπος πού έμφύτευσε στό σώμα του, ένα τσίπ πυριτίου, τό οποίο έπικοινωνούσε μέ έναν ύπολογιστή, στίς 24.08.1998.

Κέβιν Γουόρικ

Ενα τσιπ στο σώμα μου’

Ο άνθρωπος μπορεί να γίνει «cyborg» ­ μισός άνθρωπος, μισός μηχανή

Πρέπει να προετοιμασθούμε τώρα για μια μελλοντική κοινωνία στην οποία θα υπάρχει μορφής ζωής πιο έξυπνη από εμάς» λέει ο Κέβιν Γουόρικ, καθηγητής κυβερνητικής στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ στη Βρετανία. Και χωρίς δισταγμό, προσφέρθηκε να γίνει το πρώτο «πειραματόζωο» στην ενσωμάτωση ανθρώπου και υπολογιστή, από την οποία θα προκύψει η ευφυής αυτή μορφή ζωής.

Τη Δευτέρα 24 Αυγούστου, ο Γουόρικ μπήκε στο χειρουργείο και λίγο αργότερα ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έφερε εσωτερικά του σώματός του ένα τσιπ πυριτίου, το οποίο επικοινωνούσε με έναν υπολογιστή. Την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου, ξαναμπήκε στο χειρουργείο, αυτή τη φορά για να του αφαιρέσουν το τσιπ. Το πείραμα είχε τελειώσει. Τι αποδείχθηκε; Οτι ο άνθρωπος μπορεί να επικοινωνήσει και σε ένα άλλο επίπεδο με τον υπολογιστή, να τον καταστήσει σχεδόν προέκταση του εαυτού του.

«Η κυβερνητική είναι η επιστήμη για την ενοποίηση των ανθρωπίνων όντων και της τεχνολογίας. Ο άνθρωπος μπορεί να γίνει «cyborg» ­ μισός άνθρωπος, μισός μηχανή. Σε αυτό αποσκοπούν τα πειράματά μου» αναφέρει.

Οι έρευνες του Γουόρικ επικεντρώνονται στην τεχνητή νοημοσύνη και τη ρομποτική. Ονειρό του είναι ένας κόσμος όπου ο ανθρώπινος εγκέφαλος θα είναι συνδεδεμένος απευθείας με τον υπολογιστή και τα πληκτρολόγια, ή τα τηλέφωνα θα θεωρούνται απηρχαιωμένα.

Ο καθηγητής Γουόρικ, ή «κυβερνοκαθηγητής», όπως τον αποκαλούν, πιστεύει ότι θα ζήσει για να δει έναν τέτοιο κόσμο. Γεννήθηκε πριν από 44 χρόνια στο Κόβεντρι της Βρετανίας και έχει διδάξει στα πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Νιουκάστλ και του Γουόρικ. Σήμερα, ζει στο Ρέντινγκ με την Τσέχα σύζυγό του και τα δύο παιδιά τους.

Ποιο ήταν ακριβώς το πείραμά σας;

«Τοποθέτησα μέσα στο σώμα μου, λίγο πιο πάνω από τον αγκώνα, ένα τσιπ πυριτίου το οποίο συνδεόταν απευθείας με το κομπιούτερ που ελέγχει το τμήμα κυβερνητικής του Πανεπιστημίου του Ρέντινγκ. Μόλις έμπαινα από την εξώπορτα, το κτίριο μού έλεγε «Καλημέρα, καθηγητά Γουόρικ», και άναβε το φως. Καθώς περπατούσα από αίθουσα σε αίθουσα, πόρτες άνοιγαν, φώτα άναβαν, η θέρμανση έμπαινε σε λειτουργία. Ο κομπιούτερ είχε ένα σχέδιο του κτιρίου και μέσω αυτού μπορούσε να με παρακολουθεί, να γνωρίζει πού βρισκόμουν, πότε πήγα εκεί και πόσο έμεινα. Καμιά φορά μού μιλούσε κιόλας, άλλες φορές έκανε κάτι, άλλες απλώς κατέγραφε τις κινήσεις μου».

­ Γιατί κρατήσατε το τσιπ μόνο εννέα ημέρες;

«Ο λόγος είναι ότι, όπως είπε ο γιατρός, αν παρέμενε επί 10 – 12 ημέρες, το σώμα θα είχε θρέψει γύρω του, θα είχε δεχθεί το μόσχευμα, και τότε θα ήταν πιο δύσκολη η εγχείρηση για την αφαίρεσή του (σημείωση: η τοποθέτηση και η αφαίρεση του τσιπ έγιναν με τοπική αναισθησία). Αλλά υπάρχει και άλλος λόγος: επρόκειτο για πείραμα, και μέσα σε εννέα ημέρες αποδείχθηκε επιτυχώς αυτό που επιθυμούσα να αποδείξω. Για να προχωρήσω περαιτέρω, θα χρειαζόμουν έναν πιο ισχυρό μικροϋπολογιστή, ή περισσότερες συνδέσεις, από το σώμα μου στον κομπιούτερ. Για το επόμενο βήμα, αυτό το συγκεκριμένο τσιπ ήταν ανεπαρκές».

­ Ο υπολογιστής σάς επιφύλαξε καμιά έκπληξη; Σας κλείδωσε, λ.χ., έξω από το γραφείο σας;

«Δύο πράγματα με εξέπληξαν. Το πρώτο είναι λίγο χαζό. Εχω πάντοτε έναν κωδικό χάρη στον οποίον το πανεπιστήμιο γνωρίζει ότι είμαι εγώ. Οι φοιτητές, που προγραμμάτισαν τον κωδικό για το συγκεκριμένο πείραμα, με προγραμμάτισαν, για πλάκα, σαν να ήμουν ο αριθμός 666. Αλλά δεν λειτούργησε. Λειτουργούσε με κάθε άλλο αριθμό εκτός από το 666. Ετσι, έγινα ο αριθμός 161. (περισσότερα…)

4.«Τά νέα βιομετρικά διαβατήρια – οί νέες ἠλεκτρονικές ταυτότητες – τά ἐμφυτευόμενα μικροτσίπς »

ΙΕΡΟΝ ΚΕΛΛΙΟΝ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΠΟΥΡΑΖΕΡΗ 
 
ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ
 
 Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΜΑΣ
 
 
 
4.«Τά νέα βιομετρικά διαβατήρια – οί νέες ἠλεκτρονικές ταυτότητες – τά ἐμφυτευόμενα μικροτσίπς » Μέρος Α΄
 
 Τυπικά τεχνικά χαρακτηριστικά στοιχεῖα τοῦ μικροτσίπ εἶναι:
·        Πρότυπο: ISO/IEC 14443 Type A/B
·        Συχνότητα:13,56 MHz
·        Τύποι μικροτσίπ (πρός τό παρόν): Memory Wired Logic Microcontroller
·         Κρυπτογράφησι: MIFARE, DES/3DES, AES, RSA, ECC
·        Ἀνάγνωσι καί γραφή (ἐπαναπρογραμματισμός)
·        Μεταφορά δεδομένων: Μέχρι 848 Kpbs (ISO/IEC)30 (30 Γιά τά τυπικά
χαρακτηριστικά τοῦ μικροτσίπ βλ. σχετικά:
– ISO Standard 7501-1, 7501-2, 7501-3, Identification cards – Machine readable travel
documents – Part 1: Machine readable passport.
– International Civil Aviation Organization, Doc 9303, 2006.
– ARENA Working Paper Series: 11/2006, Decision-making under Pressure: The
Negotiation of the Biometric Passports Regulation in the Council, Jonathan P. Aus, 25-
09-2006.)

 

Ὅσον ἀφορᾷ τήν ἐφαρμογή του στήν περίπτωση τῶν βιομετρικῶν διαβατηρίων, τό σύστημα RFID προσφέρει στούς χρῆστες του ἀρκετά πλεονεκτήματα ἔναντι τοῦ παλαιοῦ συστήματος γραμμωτοῦ κώδικα (Bar code) πού ἦλθε νά ἀντικαταστήσῃ, καθώς ἐπιτρέπει τήν ἀνάγνωσι τῶν
στοιχείων τοῦ ἐγγράφου ἀπό μεγάλη ἀπόστασι, παρέχει στόν κατασκευαστή τοῦ διαβατηρίου τή δυνατότητα ἑνός πλήθους δεδομένων πού δέν εἶναι ἀπαραιτήτως ὁρατά ἀπό τόν ἀνθρώπινο μάτι, καθώς καί τή
δυνατότητα προγραμματισμοῦ ἐξ ἀποστάσεως, ἐνῷ σέ γενικές γραμμές, εἶναι ἕνα σύστημα ἀρκετά ἀνθεκτικό στίς δύσκολες κλιματολογικές συνθῆκες 31.

(31 Γενικά μέ τή χρῆσι τῶν συστημάτων RFID δέν ἀπαιτεῖται φυσική ἤ ὀπτική ἐπαφή (ἀντίθετα μέ τήν περίπτωση τοῦ γραμμωτοῦ κώδικα), ὑπάρχει ἡ δυνατότης ἀποθηκεύσεως μεγαλύτερου ὄγκου
πληροφοριών απ ότι στήν περίπτωση του γραμματου κώδικα, επιτρέπεται ὁ προσδιορισμός τοῦ κάθε ἀντικειμένου ξεχωριστοῦ σέ ἀντίθετα μέ τόν καθορισμό τοῦ τύπου μόνον τοῦ ἀντικειμένου πού ἔχουμε κατά τή χρῆσι τοῦ γραμμωτοῦ κώδικα. Ἔτσι π.χ. σέ περίπτωσι πού ἡ ταινία (tag)
τοποθετεῖται σέ κάπου προϊόν μποροῦν νά ἀποθηκευθοῦν σ’ αὐτήν ὁ κωδικός κατασκευστοῦ, ὁ κωδικός τοῦ συγκεκριμένου εἴδους, ὁ κωδικός τοῦ συγκκεκριμένου μοντέλου. κ.ἄ.

Ὁ ἀναγνώστης (reader) διαβάζει σέ κάθε ταινία τά ἀποθηκευμένα στοιχεῖα ἀναγνωρίσεως τοῦ φορέα της (πρόσωπο ἤ πράγμα μέ τό ὁποῖο ἡ ταινία βρίσκεται σέ φυσική ἐπαφή, ὅπως π.χ. μέ τήν τοποθέτησι της σέ καταναλωτικά ἀγαθά, ἀκόμη καί στό ἀνθρώπινο σῶμα) καί ἕνα
ἀποθηκευμένο μοναδικό σειριακό ἀριθμό.

Πρόσθετες πληροφορίες πού ἀφοροῦν τόν χρόνο καί τόν τόπο τῆς ἐπικοινωνίας ἀναγνώστου καί ταινίας, κατάλληλα συνδυασμένες μεταξύ τους, ἀλλά καί μέ τυχόν πληροφορίες πού τηροῦνται σέ ἀρχεῖο δεδομένων, ἐπιτρέπουν τήν καταγραφή τῶν κινήσεων καί συνθειῶν τοῦ φορέα τῆς ταινίας, ὄταν αὐτός εἶναι πρόσωπο.
(βλ. σχετικά, Ἐ. Ἀλεξανδροπούλου-Αἰγυπτιάδου καί Ἰω. Μαυρίδη, Ἡ προστασία τῶν προσωπικῶν δεδομένων ἐν ὄψει τῆς ἐφαρμογῆς τῆς νέας τεχνολογίας τῆς ταυτοποιήσεως μέ ραδιοσυχνότητες
(RFID) «Νομική καί Τεχνολογική προσέγγιση, Αρμ.,2007, σ.494).

(περισσότερα…)