Λουσιφερίνη και Λουσιφεράση. Έχουν καμιά σχέση με τα εμβόλια Covid-19;

luciferase

Κύτταρα χρωματισμένα με λουσιφεράση

Οι φήμες

Ορισμένοι τίτλοι ειδήσεων από τις ΗΠΑ, οι οποίοι αργότερα πολλαπλασιάστηκαν μέσω των social media, υποστήριζαν ότι τα εμβόλια της COVID-19 (ιδιαίτερα αυτό της Moderna) περιέχουν λουσιφερίνη, μία ουσία η οποία, σύμφωνα με τους παραπάνω τίτλους «βρίσκεται στα εμβόλια με σκοπό να επιτρέψει στο κράτος να μας παρακολουθεί».

Μάλιστα, ορισμένοι τίτλοι ήταν ιδιαίτερα ευφάνταστοι, καθώς υποστήριζαν ότι η ουσία αυτή βρίσκεται στο διάλυμα του εμβολίου σε περιεκτικότητα 66,6% ή διαλυμένη με 66,6 ml αποσταγμένου φωσφορικού ρυθμιστικού διαλύματος.

Η ετυμολογία των λέξεων λουσιφερίνη και λουσιφέραση

Οι λέξεις λουσιφερίνη και λουσιφέραση, ετυμολογικά προέρχονται από τη Λατινική λέξη lucifer ή στα ελληνικά εωσφόρος (ἕως, αττικός τύπος του ἠώς (αυγή) + φέρω) και σημαίνει αυτός που φέρνει την αυγή (το φως). Η λέξη Lucifer συμπτωματικά περιγράφει επίσης τον Εωσφόρο, τον έκπτωτο άγγελο που αντιπροσωπεύει τον διάβολο στο Χριστιανισμό.

Τι είναι

Η λουσιφεράση (=εωσφοράση) είναι ένα ένζυμο που επάγει την απελευθέρωση φωτός από τη λουσιφερίνη (=εωσφορίνη), μία οργανική ουσία. Η αλληλεπίδραση λουσιφεράσης και λουσιφερίνης είναι αυτή που επιτρέπει στις πυγολαμπίδες να εκπέμπουν το χαρακτηριστικό φως. Η λουσιφεράση βρίσκεται επίσης στη φύση και σε ορισμένους άλλους οργανισμούς που εκπέμπουν φως, όπως για παράδειγμα στις μέδουσες, τα μανιτάρια, τα βακτήρια και ορισμένους θαλάσσιους μικροοργανισμούς.

Οι λουσιφεράσες είναι μια οικογένεια ενζύμων που όταν αντιδρούν με μόρια υψηλής ενέργειας σε ζώα και έντομα, όπως οι πυγολαμπίδες παράγουν φως – μια διαδικασία που λέγεται βιοφωταύγεια. Αυτή η απίστευτη δημιουργία της Φύσης, έδωσε ιδέες στους επιστήμονες που δανείστηκαν αυτά τα ένζυμα για να τα χρησιμοποιήσουν ως εργαστηριακά εργαλεία, συμπεριλαμβανομένων σε μελέτες σε ζώα για ορισμένα εμβόλια κατά της Covid-19.

Αν και οι οργανισμοί αυτοί μελετώνται από την αρχαιότητα, η αλληλεπίδρασή τους αποκαλύφθηκε τελικά για πρώτη φορά στα τέλη του 19ου αιώνα από τον φαρμακοποιό Raphael Dubois (1849-1929). Αυτός τους έδωσε επίσης τα χαρακτηριστικά ονόματα λουσιφεράση και λουσιφερίνη.

Η λουσιφεράση απομονώθηκε για πρώτη φορά επιτυχώς από πυγολαμπίδες τη δεκαετία του 1940. Ο Osamu Shimomura ήταν ο πρώτος επιστήμονας που κατάφερε να απομονώσει λουσιφερίνη από πυγολαμπίδες της θάλασσας. Η ανακάλυψη της λουσιφερίνης μαζί με μία άλλη πράσινη φθορίζουσα πρωτεΐνη η οποία βρίσκεται στις μέδουσες, έδωσε αργότερα στον επιστήμονα το βραβείο Νόμπελ Χημείας για το 2008.

Λουσιφερίνη, Λουσιφέραση και εμβόλια

Μερικές δεκαετίες αργότερα και συγκεκριμένα στη δεκαετία του ’80 οι επιστήμονες καταφέραν τελικά να ανακαλύψουν τη γενετική αλληλουχία για την παραγωγή της λουσιφεράσης. Αυτό ήταν ένα μεγάλο βήμα για την ανάπτυξη εμβολίων και φαρμάκων και μας επέτρεψε τελικά να εξερευνήσουμε μία σειρά βιολογικούς μηχανισμούς, καθώς είχαμε πλέον τη δυνατότητα να παρατηρήσουμε μέσω του φωτός την ενεργοποίηση κάποιου γονιδίου.

Οι επιστήμονες ισχυρίζονται, ότι καμία από τις παραπάνω ουσίες δεν βρίσκεται στο τελικό προϊόν, δηλαδή στα εμβόλια της COVID-19 που έχουν ήδη χορηγηθεί σε περισσότερο από το 50% του παγκοσμίου πληθυσμού.

Όμως παραδέχονται ότι, η λουσιφεράση και η λουσιφερίνη χρησιμοποιούνται συνδυαστικά στα πρώιμα στάδια της ανάπτυξης νέων εμβολίων και φαρμάκων στο εργαστήριο.

Η χρησιμοποίηση Λουσιφεράσης στην ανάπτυξη εμβολίων

Όλα τα εμβόλια της COVID-19 που χρησιμοποιούνται σήμερα έχουν βασιστεί στην πρωτεΐνη ακίδα, η οποία βρίσκεται στο εξωτερικό του SARS-CoV-2. Μετά τον εμβολιασμό, το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να αναγνωρίσει πλέον και να καταστρέψει κάθε δομή που ομοιάζει με την πρωτεΐνη ακίδα. Τα εμβόλια της Pfizer και της Moderna επιτυγχάνουν τον παραπάνω στόχο χρησιμοποιώντας μία αλληλουχία mRNA (αγγελιαφόρο RNA) με οδηγίες για την παραγωγή της πρωτεΐνης ακίδας. Τα ανθρώπινα κύτταρα μεταφράζουν την παραπάνω αλληλουχία και παράγουν την πρωτεΐνη ακίδα. Κατά συνέπεια, αν στο μέλλον μολυνθούμε με τον SARS-CoV-2, το ανοσοποιητικό μας σύστημα θα έχει ήδη αναπτύξει αντισώματα για τον ιό, τα οποία θα περιορίσουν τον πολλαπλασιασμό του.

Ωστόσο, το mRNA δεν μπορεί να χορηγηθεί ως έχει στον οργανισμό. Αυτός είναι και ο λόγος που στα εμβόλια περικλείεται σε ένα λιπιδικό περίβλημα.

Πρώιμες κλινικές δοκιμές που εξέτασαν την αποτελεσματικότητα του παραπάνω συστήματος μεταφοράς είχαν εισάγει την αλληλουχία της λουσιφερίνης στο κομμάτι του mRNA μετά από αυτή της πρωτεΐνης ακίδας. Αν το σύστημα αυτό λειτουργούσε, δηλαδή αν τελικά το mRNA έφτανε στα κύτταρα και μεταφραζόταν, τότε η έκθεση στη λουσιφεράση θα οδηγούσε σε παραγωγή φωτός.

Ο παραπάνω μηχανισμός χρησιμοποιείται συχνά για να διαπιστωθεί πόσο αποτελεσματικά είναι τα συστήματα μεταφοράς, καθώς και ο στόχος τους σε μοντέλα πειραματοζώων. Ωστόσο (όπως ισχυρίζονται οι επιστήμονες), η λουσιφεράση χρησιμοποιείται μόνο σε πειραματόζωα ή στο εργαστήριο και ποτέ στο τελικό προϊόν που χορηγείται σε ανθρώπους.

Κατά την ανάπτυξη εμβολίων για την Covid-19, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν λουσιφεράση σε ορισμένες μελέτες σε ποντίκια για να παρακολουθήσουν πού πήγε το mRNA του εμβολίου στα ζώα. Χρησιμοποίησαν το ένζυμο μόνο για αυτές τις μελέτες και δεν αποτελεί μέρος κανενός από τα εμβόλια mRNA που χορηγούνται σε ανθρώπους ή κάποιο από τα άλλα εμβόλια για την Covid-19.

Η Λουσιφεράση στις διαγνωστικές εξετάσεις

Το 2020 επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Τέξας, το Πανεπιστήμιο της Νότιας Φλόριντα, καθώς και άλλα πανεπιστήμια, χρησιμοποίησαν τη λουσιφεράση και τη λουσιφερίνη ως βάση για την ανάπτυξη διαγνωστικών εξετάσεων (rapid test) για την COVID-19. Οι δύο ουσίες χρησιμοποιήθηκαν επίσης για να εκτιμηθεί η αποτελεσματικότητα θεραπειών με αντισώματα, αντιιικών φαρμάκων, καθώς και εμβολίων.

Στις παραπάνω εξετάσεις, οι επιστήμονες προσέθεσαν την αλληλουχία για την παραγωγή της λουσιφερίνης σε ιούς που ομοιάζουν με τον SARS-CoV-2. Αν τα κύτταρα που μολύνονται με τους παραπάνω ιούς εκτεθούν στη λουσιφεράση εκπέμπεται φως, γεγονός που επιτρέπει στους επιστήμονες να επιβεβαιώσουν ότι τα κύτταρα πράγματι έχουν μολυνθεί.

Στα δείγματα αίματος ασθενών με αντισώματα για την COVID-19, είτε μέσω εμβολιασμού είτε μέσω λοίμωξης, τα αντισώματα στο αίμα θα εξουδετερώσουν τους ιούς που ομοιάζουν με τον SARS-CoV-2 και φέρουν την αλληλουχία της λουσιφερίνης, επομένως δεν θα παραχθεί φως.

Μια χρήση της λουσιφεράσης είναι για να μπορούν οι επιστήμονες να παρακολουθούν πού και πότε τα κύτταρα χρησιμοποιούν γονίδια. Τα γονίδια έχουν περιοχές που λειτουργούν σαν διακόπτες, ενεργοποιώντας ή απενεργοποιώντας τη χρήση τους. Οι επιστήμονες που θέλουν να δουν πότε ένα κύτταρο ενεργοποιεί ένα γονίδιο, μπορούν να ενσωματώσουν τον γενετικό κώδικα για τη λουσιφεράση δίπλα σε αυτόν τον «διακόπτη» – Κάθε φορά που το κύτταρο χρησιμοποιεί το γονίδιο-στόχο, χρησιμοποιεί επίσης τον κώδικα της λουσιφεράσης. Εάν οι ερευνητές προσθέσουν επίσης το μόριο στο οποίο δρα η λουσιφεράση, το αποτέλεσμα θα είναι ένα κύτταρο που λάμπει όταν χρησιμοποιεί το γονίδιο.

Οι επιστήμονες μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν τη λουσιφεράση για να επισημάνουν συγκεκριμένους τύπους κυττάρων και να τους παρακολουθούν σε ένα έμβιο ον, όπως ένα ποντίκι. Με αυτόν τον τρόπο, για παράδειγμα, μπορούν να εντοπίσουν το ταξίδι ενός καρκινικού κυττάρου στο σώμα.

Η λουσιφεράση έχει χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξη διαγνωστικών δοκιμών για μολυσματικές ασθένειες, συμπεριλαμβανομένης της Covid-19 και για τον εντοπισμό του τρόπου με τον οποίο οι ιοί εισέρχονται στα κύτταρα.

Εξετάσεις που βασίστηκαν στην παραπάνω τεχνολογία χρησιμοποιήθηκαν στην αρχή της πανδημίας προκειμένου να εκτιμηθεί η αποτελεσματικότητα του εμβολίου της Moderna σε ποντίκια, της Pfizer σε ανθρώπους και της AstraZeneca σε ινδικά χοιρίδια. Η αποτελεσματικότητα της ρεμδεσιβίρης εξετάστηκε επίσης με την παραπάνω μέθοδο. Καμία από τις παραπάνω κλινικές δοκιμές δεν χορήγησε λουσιφεράση ή λουσιφερίνη σε ανθρώπους εθελοντές, ούτε περιέχονται στα εμβόλια για Covid-19 (σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των επιστημόνων).

ΤΕΛΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

(Εάν ισχύουν οι επιστημονικές διαβεβαιώσεις), η λουσιφεράση, δεν περιέχεται στα τελικά προιόντα, στα συστατικά των εμβολίων. Χρησιμοποιήθηκε όμως σαν εργαστηριακό εργαλείο, συμπεριλαμβανόμενο σε μελέτες, πάνω σε ζώα, για την ανάπτυξη ορισμένων εμβόλιων κατά της Covid-19 και διαγνωστικών δοκιμών, για αυτήν και άλλες μολυσματικές ασθένειες.

Πηγές: [1], [2], [3], [4], [5]

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: