Ι’ Επετειακή Συνάντηση του Διορθοδόξου Δικτύου Πρωτοβουλιών Μελέτης Θρησκειών και Καταστροφικών Λατρειών.

Ι’ Συνάντηση του Διορθοδόξου Δικτύου Πρωτοβουλιών Μελέτης Θρησκειών και Καταστροφικών Λατρειών. Σουπράσλ, Πολωνία, 14-17 Σεπτεμβρίου 2017

Γενικό θέμα: «Φονταμενταλιστικές τάσεις θρησκευτικῶν, παραθρησκευτικῶν λατρειῶν καὶ ἰδεολογικῶν ὀργανώσεων καὶ ἡ ἀλλοίωση τοῦ φρονήματος τοῦ λαοῦ μας: παραδείγματα ἀπό τίς τοπικές Ἐκκλησίες»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ἡ I’ Διορθόδοξη Συνάντηση τοῦ Δικτύου Πρωτοβουλιῶν Μελέτης Θρησκειῶν καί Καταστροφικῶν Λατρειῶν, συνῆλθε ἀπό τίς 14 ἕως τίς 17 Σεπτεμβρίου 2017 στήν πόλη Σουπράσλ τῆς Πολωνίας, καί ἀσχολήθηκε μὲ τὸ γενικό θέμα: «Φονταμενταλιστικές τάσεις θρησκευτικῶν, παραθρησκευτικῶν λατρειῶν καὶ ἰδεολογικῶν ὀργανώσεων καὶ ἡ ἀλλοίωση τοῦ φρονήματος τοῦ λαοῦ μας: παραδείγματα ἀπό τίς τοπικές Ἐκκλησίες».

Μέ τίς ἐπιστημονικά και θεολογικά τεκμηριωμένες εἰσηγήσεις τους οἱ εἰδικοί γιά τό θέμα ἐρευνητές, σχολίασαν δημοσιευμένους ὁρισμούς γιὰ τὸν φονταμενταλισμό, ἀναφέρθηκαν στήν προτεσταντική προέλευση τοῦ ὅρου, περιέγραψαν φαινόμενα φονταμενταλισμοῦ στίς διάφορες θρησκεῖες μέ ἔμφαση στό ἀκραῖο-ριζοσπαστικό Ἰσλάμ, στίς πολυποίκιλες χριστιανικές αἱρέσεις, στίς καταστροφικές λατρεῖες, σὲ ἰδεολογικά ρεύματα, σὲ ἀποκρυφιστικές ὀργανώσεις, σὲ κοινωνικά, πολιτικά, οἰκονομικά κινήματα, ἀλλά ἀκόμη καί ἀνάμεσα στόν Χριστιανικό κόσμο.

Μὲ τὶς διεργασίες τῆς Συνδιασκέψεως συνάχθηκαν σημαντικὰ συμπεράσματα γιὰ τὰ γνωρίσματα, τὴν ἐπικινδυνότητα καὶ τὴν ἀντιμετώπιση συγχρόνων φαινομένων φονταμενταλισμοῦ. Εἰδικότερα, ὡς πρὸς τὰ γνωρίσματα τοῦ φονταμενταλισμοῦ ἀναφέρθηκαν:

α) ἡ τυπολατρικὴ προσκόλληση καὶ ἐμμονὴ σὲ πλανεμένα δόγματα ἤ σὲ λανθασμένες ἑρμηνεῖες ὀρθῶν δογμάτων καὶ ἠθικῶν κανόνων,

β) ἡ ἀπόλυτη ἀπαίτηση μέ κάθε μέσον, κυρίως αὐτό τῆς ἐπιβολῆς, γιὰ ἀποκατάσταση τῆς ἀλήθειας κατὰ τὴν ὑποκειμενική τους ἄποψη, καὶ

γ) ἡ υἱοθέτηση συχνά βιαίων ἀντιδράσεων καὶ συμπεριφορῶν, ὄχι μόνον σωματικῶν, ἀλλά καὶ ψυχολογικῶν.

Διαπιστώθηκε ὅτι δέν μπορεῖ νά κρίνεται μία πίστη ὡς φονταμενταλιστική ἀπό τίς φονταμενταλιστικές ἐνέργειες ὁρισμένων πιστῶν της, ἀλλά ἀπό τήν ἴδια τή διδασκαλία καί τίς ἀρχές της. Τονίσθηκε ἰδιαίτερα ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη καί Παράδοση καί ἡ ὑγιής ἀφοσίωση σέ αὐτές, ποτέ δέν ὁδηγεῖ στόν φονταμενταλισμό.

Ὡς πρός τήν ἐπικινδυνότητα, ἐπισημάνθηκε ὅτι τά συνεχῶς αὐξανόμενα φαινόμενα φονταμενταλισμοῦ, πού ἐκδηλώνονται μέ φανατισμό, μισαλλοδοξία, ἐκδικητικότητα, ψυχολογική βία καί τρομοκρατικές ἐνέργειες, ἀποτελοῦν πολύ σοβαρούς καί ἄμεσους κινδύνους γιά τήν ἀνθρώπινη κοινωνία. Ἰδιαίτερα τονίσθηκαν οἱ καταστροφικές ἐπιδράσεις ἀπό τή  ραγδαία ἐξάπλωση τῶν ἀποκρυφιστικῶν πρακτικῶν σέ ζωτικούς τομεῖς γιά τή σωματική, ψυχική καί πνευματική ὑγεία τῶν παιδιῶν, ὅπως αὐτή τοῦ παιγνιδιοῦ, τῆς μάθησης καί τῆς διασκέδασης.

Τέλος, σχετικά μέ τήν ἀντιμετώπιση τοῦ φαινομένου τοῦ φονταμεταλισμοῦ, ὑποστηρίχθηκε ὅτι ἡ ὑπέρβασή του, μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ μέ τήν ἀξιοποίηση τῆς θεολογίας τῆς Όρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία διατηρεῖ τήν ἀκαινοτόμητη ἀποκεκαλυμμένη ἀλήθεια, τό χριστομίμητο ἦθος καί τήν αὐθεντική μυστηριακή ζωή.

Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός, ὅταν εἶναι ἀφοσιωμένος στήν ὀρθή Πίστη, ὅταν τηρεῖ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, ὅταν δέχεται τήν ἄκτιστη θεία χάρη μέ τή συμμετοχή του στά ἅγια Μυστήρια, τότε πορεύεται πρός τήν πνευματική τελείωση, τήν κατά χάρη θέωση, καί ἀποκτᾶ τὴν ποιότητα τοῦ πνευματικού ἀνθρώπου, αὐτοῦ πού γνωρίζει νά «ἀληθεύει ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφ. 4,15)  καί νἀ «ἀγαπᾷ ἐν ἀληθείᾳ» (Α’ Ἰωάν. 3,18) καί δέν μπορεῖ νά ἐνεργεῖ φονταμενταλιστικά. Αὐτός ὁ «καινός» (καινούργιος) ἐν Χριστῷ ἄνθρωπος, ἀποτελεῖ τὴ μοναδικὴ ἐλπίδα τῆς σύγχρονης ἀνθρωπότητας, ἡ ὁποία εὑρίσκεται ἀπελπιστικά στὰ καταστροφικὰ ὅρια τῶν συμπληγάδων τοῦ φονταμενταλισμοῦ.


ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ


Α΄ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΟΡΙΣΜΑΤΩΝ

ΨΕΥΔΟ – ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ (μετάφραση ἀπό τά Ρωσικά)

Ἐκφράζουμε τὴν ἀνησυχία μας γιὰ τὴν αὐξανόμενη διάδοση τῶν ὅρων καὶ τῶν πρακτικῶν τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν καὶ συγκεκριμένα ἀπὸ τὶς ἐκσυγχρονισμένες μορφὲς τοῦ ἰνδουισμοῦ. Ἡ κοσμοθεωρία τῶν μορφῶν αὐτῶν ἐκφράζεται στὶς νεο-ινδουιστικὲς σέκτες καὶ διαφέρει ριζικὰ ἀπὸ τὴν Χριστιανικὴ πίστη.

Σύμφωνα μὲ τοὺς εἰδικοὺς ἐπὶ τοῦ θέματος, οἱ ψευδο-ινδουιστικὲς σέκτες ἐπιδίδονται σὲ σημαντικὸ βαθμὸ στὴ στρατολόγηση καὶ προσέλκυση νέων μελῶν, καθὼς καὶ στὴ δημιουργία Ἰνδουιστικῶν σεκτῶν στὶς περιοχὲς τοῦ χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ.

Σημειώνουμε ἐπίσης ὅτι τὰ κοινοτικὰ (θρησκευτικὰ καὶ ἐθνικιστικὰ) κόμματα ποὺ κατέλαβαν τὴν ἐξουσία στὴν Ἰνδία στὰ τέλη τοῦ παρελθόντος αἰῶνος, ὑποστηρίζουν ἐνεργὰ τὶς δραστηριότητες τῶν ψευδὸ-ἰνδουιστικῶν σεκτῶν καὶ τῶν κάθε εἴδους γκουροὺ στὴ Δύση, προσβλέποντας κυνικὰ σὲ πολιτικοὺς σκοπούς, συχνὰ ριζοσπαστικοῦ χαρακτήρα. Τὰ ἴδια κόμματα εὑρίσκονται χωρὶς ἀμφιβολία πίσω ἀπὸ τὰ μαζικὰ πογκρὸμ καὶ τὶς δολοφονίες τῶν χριστιανῶν ποὺ διαπράττονται τὸ τελευταῖο διάστημα στὴν Ἰνδία.

Μiα ἀπὸ τὶς βασικὲς αἰτίες τῆς ἐπιτυχίας τῶν νέο-ψευδο-ινδουιστικῶν κινημάτων στὴ Δύση, εἶναι καὶ ἡ ποικιλία τῶν προτεινόμενων ὑπ’ αὐτῶν θρησκευτικῶν καὶ ψευδοθρησκευτικῶν προϊόντων, τὰ ὁποῖα ἱκανοποιοῦν τὰ γοῦστα τῶν διαφόρων κοινωνικῶν ὁμάδων. Γιὰ παράδειγμα, ἡ θρησκευτικὴ ὀργάνωση τοῦ Σουάμι Βιβεκανάντα (Swami Vivekananda) ἀνταποκρινόταν στὶς πνευματικὲς ἀναζητήσεις τῶν διανοουμένων στὰ τέλη τοῦ 19ου καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰώνα. Γιὰ πολλοὺς χίπηδες τῶν δεκαετιῶν τοῦ 60 καὶ 70 ἡ λατρεία τοῦ Κρίσνα φάνταζε ὡς μία ἑλκυστικὴ ἐναλλακτικὴ λύση. Οἱ μάνατζερ καὶ οἱ διευθυντὲς εὕρισκαν ἐνδιαφέρουσες τὶς μεταφυσικὲς ἰδέες τοῦ Μαχαρίσι καὶ τῶν ἄλλων ἐπιτυχημένων γκουρού. Ὅσοι ἀνησυχοῦσαν γιὰ τὴν ὑγεία τους, στρέφονταν στὶς διάφορες μορφὲς γιόγκα καὶ σὲ ἄλλες πρακτικὲς ὅπως θεραπευτικὲς μεθόδους. Ὅσοι δέ, ἀναζητοῦσαν τὴν πνευματικότητα ἕλκονταν ἀπὸ τὶς ὑποσχέσεις μίας ἀπίστευτης εὐφορίας μέσω τῆς αὐτοσυγκεντρώσεως, τοῦ διαλογισμοῦ καὶ τῶν ὑπερβατικῶν τεχνικῶν. Ἐκεῖνοι ποὺ ἔνιωθαν ἀνικανοποίητοι ἀπὸ τὴν προσωπική τους ζωή, ἀνακάλυπταν τὶς τεχνικὲς «τάντρα» ἢ τὴ «θρησκευτικὴ ἀσυδοσία» τοῦ Ραζνὶς Ὅσο (Rajneesh Osho). Στὴ ριζοσπαστικοποιημένη νεολαία προτείνονταν οἱ νεοφασιστικὲς ἀντιλήψεις τῆς «Ἀνάντα Μάργκα » (Ananda Marga), καὶ ἄλλων.

Στὴν προπαγάνδα καὶ στὴ στρατολόγηση ὀπαδῶν τῶν νεο-ψευδο-ινδουιστικῶν σεκτῶν καὶ λατρειῶν, χρησιμοποιοῦνται ἰσχυρὰ ἐργαλεῖα ὅπως:

  • ἡ γιόγκα,
  • ὁ διαλογισμός,
  • τὰ σεμινάρια αὐτο-βελτίωσης,
  • ἡ ἰδεολογία τῆς χορτοφαγίας,
  • οἱ ψευδὸ-ταντρικὲς πρακτικὲς καὶ ἡ
  • πληθώρα ψευδο-ινδουϊστικῶν ἐντύπων τὰ ὁποῖα εἶναι γραμμένα σὲ εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες,
  • τὰ «μὴ θρησκευτικὰ» φεστιβὰλ
  • (π.χ. τὸ φεστιβὰλ τῶν χρωμάτων Χόλι) καὶ οἱ ἐκθέσεις ἰνδικῆς τέχνης.

Σημειώνουμε ἐπίσης ὅτι μερικὲς ἀπὸ τὶς ἰδέες τοῦ ψευδο-ινδουισμοῦ χρησιμοποιοῦνται κακοβούλως ἀπὸ μερικοὺς ἐκπροσώπους τοῦ ἐπιχειρηματικοῦ κόσμου, μὲ σκοπὸ τὸ κέρδος καὶ τῆς διαφήμισης τῶν νέων τάσεων ἐκλαϊκεύσεως τοῦ νεο-ινδουισμοῦ.

Ἐκφράζουμε τὴν ἀνησυχία μας γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ νεο-ψευδὸ-ινδουιστικὲς σέκτες οὐσιαστικὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὴ μετάλλαξη τῆς παραδοσιακῆς κουλτούρας στὶς χῶρες τοῦ χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ (χριστιανισμοῦ), μὲ ἀποτέλεσμα σήμερα διάφορες ἰνδουιστικὲς λέξεις καὶ ἔννοιες νὰ γίνονται ἀποδεκτὲς ἀπὸ τὴν κοινωνία καὶ νὰ χρησιμοποιοῦνται εὐρέως.

Δηλώνουμε ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτη γιὰ τὴ χριστιανικὴ συνείδηση ἡ νεο-ινδουιστικὴ θρησκευτικὴ ἀντίληψη ὅτι ὅλες οἱ θεότητες τῶν θρησκειῶν ἐντάσσονται σὲ μία θρησκεία. Ὑπογραμμίζουμε ὅτι ἡ οὐσία τοῦ χριστιανισμοῦ στηρίζεται στὴ μοναδικὴ ὁμολογία τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἠμῶν, «Ἐγὼ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωὴ∙ οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν Πατέρα εἰ μὴ δὶ’ ἐμοῦ» (Κατὰ Ἰωάννη 14, 6).

Ὁ νεο-ψευδο-ινδουισμὸς καλλιεργεῖ στοὺς ὀπαδοὺς του μία ὑπέρμετρη ὑπερηφάνεια. Ἕνας ἀπὸ τοὺς πρώτους σύγχρονους κήρυκες τοῦ νεο-ινδουισμοῦ, ὁ Σουάμι Βιβεκανάντα δήλωσε: «Ἐσεῖς δὲν μπορεῖτε ἀκόμα νὰ κατανοήσετε τὴν Ἰνδία! Ἐμεῖς οἱ Ἰνδοὶ ἐν τέλει θεοποιοῦμε τὸν ἄνθρωπο. Θεὸς μᾶς εἶναι ὁ ἄνθρωπος!».

Δίνουμε ἰδιαίτερη προσοχὴ στὸ γεγονὸς ὅτι συχνὰ στὶς ψευδο-ινδουιστικὲς σέκτες,

  • ἡ προσωπικότητα τοῦ ἀτόμου διαβρώνεται,
  • καταστρέφονται οἱ οἰκογενειακὲς σχέσεις,
  • ἡ κλασσικὴ ἰατρικὴ ἀπορρίπτεται,
  • γίνεται χρήση σωματικῆς καὶ σεξουαλικῆς βίας,
  • κάποτε δὲ καὶ τελετουργικὲς αὐτοκτονίες καὶ δολοφονίες.

«Ὁ σύγχρονος ἰνδουισμὸς μὲ αὐτὴ τὴ μορφὴ» ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς πλέον ἰσχυρὲς παγανιστικὲς (εἰδωλολατρικὲς) παραδόσεις τῆς ἐποχῆς μας. Ἀντέχοντας στὴν πίεση τῆς χριστιανικῆς Δύσεως, δανειζόμενος ἀπὸ αὐτὴ κάποιες ἰδέες καὶ τεχνικὲς μεθόδους, προσελκύοντας τὰ ἀπολωλότα τέκνα αὐτῆς, ὁ ἰνδουισμός ἐδῶ καὶ ἑκατὸ χρόνια πέρασε στὴν ἀντεπίθεση, συμπληρώνοντας ταχύτατα τὸ πνευματικὸ κενὸ ποὺ δημιουργήθηκε ἀπὸ τὴν ἀποστασία. Μέσω τῆς θεοσοφίας καὶ τῶν γκουρουιστικῶν σεκτῶν, μέσω τῆς ἀντικουλτούρας καὶ τῆς παραθρησκείας, μέσω τῆς γιόγκα καὶ τῆς βιοενέργειας, μέσω τῶν παγκοσμίων σχεδίων τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ τῶν ναζιστικῶν δογμάτων τῶν νεο-παγανιστῶν, ἐπανήλθαν στὸν κόσμο μας, ἀπὸ τὶς σπηλιὲς καὶ τὰ βάθη τῆς Ἰνδίας, οἱ ἀρχαῖοι θεοὶ τοῦ Ἰουλιανοῦ τοῦ παραβάτη, ἔχοντας ἁπλῶς ἀλλάξει προσωπεῖα.

Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι ἡ ἀναδημιουργία τῶν ἀρχαίων εἰδωλολατρικῶν θρησκειῶν ποὺ παρατηρεῖται στὴ σύγχρονη ἐθνικιστικὴ εἰδωλολατρία, καὶ συγκεκριμένα ἡ «ἐκ νέου ἐφεύρεσή» τους, πραγματοποιεῖται στὴ βάση τοῦ νέο- καὶ ψευδο-ινδουισμοῦ.

Ὁ νεο-ψευδο-ινδουισμός, ἰδιαιτέρως ἡ ἀποκρυφιστική του διάσταση, ἴσως ἀποτελεῖ τὸν πυρήνα τῆς διαμορφούμενης ἐνωπιόν μας θρησκείας ἤ, καλύτερα, τῆς συνοχῆς τῆς θρησκείας τοῦ ἀντίχριστου. Ὁ σύγχρονος νέο-ἰνδουισμὸς καὶ πρῶτα ἀπ’ ὅλα, οἱ γκουρουιστικὲς σέκτες, ἀποτελοῦν μία ἱεραποστολικὴ πρόκληση γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στὴν ὁποία θὰ πρέπει νὰ δώσει μία ἀξιοπρεπή ἀπάντηση.


Β΄ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΟΡΙΣΜΑΤΩΝ

ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΛΑΤΡΕΙΕΣ (μετάφραση ἀπό τά Ρωσικά)

1. Οἱ θρησκευτικὲς καὶ παραθρησκευτικὲς λατρεῖες ὡς ἐναλλακτικὰ κινήματα ὄχι μόνο ἀμφισβητοῦν τὶς Χριστιανικὲς ἀξίες ἀλλὰ καὶ τὶς πολεμοῦν. Ἔχοντας μίαν ἐχθρικὴ στάση ἀπέναντι στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ στὴν Ἐκκλησία Του, προωθοῦν σὲ πρῶτο πλάνο τὴν προσωπικότητα τοῦ ἡγέτη τους, τοὺς ἀτομικούς τους σκοποὺς καὶ ἀπορρίπτουν τὴν καθιερωμένη ἐπικρατοῦσα πολιτιστικὴ τάξη, τόσο στὸν θρησκευτικό, ὅσο καὶ στὸν ἐπιστημονικὸ τομέα. Προτείνουν ἁπλές, ἀλλὰ ἀμφίβολες ἀπαντήσεις στὰ βασικὰ ζητήματα καὶ τὰ προβλήματα, μὲ στόχο τὴν ἐξύψωση τοῦ «κύρους» τοῦ ἡγέτη.

2. Προωθώντας τὸν ἀποκρυφισμό, τὴν ἀστρολογία, τὴν ἀριθμολογία, τὶς ἐναλλακτικὲς θεραπευτικὲς μεθόδους, τὸ διαλογισμό, τὴν «πνευματικὴ ἢ ψυχοσωματικὴ ἀνάπτυξη», οἱ λατρεῖες ἐπιδροῦν καταστροφικὰ στὴν προσωπικότητα τοῦ ἀτόμου, στὴν οἰκογένεια καὶ στὴν κοινωνία. Ὁδηγοῦν τὰ μέλη τους:

  • 1. Στὴν ἀπομόνωση ἀπὸ τὴν κοινωνία,
  • 2. Στὸν φανατισμὸ καὶ τὸν φονταμενταλισμό,
  • 3. Στὴν ἀπώλεια τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας μέσω τῆς ὑπακοῆς στὸ ἀμφισβητούμενο κύρος τοῦ ἡγέτη.

3. Ὁ φονταμενταλισμὸς εἶναι μία ἀμβλεία ἔννοια, ἀνακριβής, χωρὶς μονοσήμαντο ὁρισμό. Σήμερα δὲν πρέπει νὰ μιλοῦμε γιὰ ἕνα φονταμενταλισμό, ἀλλὰ γιὰ πολλούς, οἱ ὁποῖοι μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν στὸν ἐξτρεμισμό, στὸν ριζοσπαστισμό, στὸν ὁλοκληρωτισμὸ καὶ τὴν ξενοφοβία, ἀκόμα δὲ καὶ σὲ ἐγκληματικὲς πράξεις (1) καθὼς καὶ στὴν τρομοκρατία.

4. Ὁ φονταμενταλισμὸς εἶναι ἕνας ἰδιαίτερος τρόπος σκέψεως ἐκείνων, τοὺς ὁποίους χαρακτηρίζει ἡ βεβαιότητα σὲ συγκεκριμένες ἀρχές, οἱ ὁποῖες διαθέτουν ἀνώτατο καὶ ἀναμφισβήτητο κύρος. Τὸν χαρακτηρίζει ὁ δογματισμὸς καὶ ὁ ἀπολυταρχισμός, ὁ ἐσωτερισμός, ὁ ἐλιτισμὸς καὶ ἡ ἐπιβολὴ τῆς ἀποκλειστικότητας ποὺ κάνουν σαφή διαχωρισμὸ τῶν ἀνθρώπων σὲ δικούς μας καὶ ξένους, σὲ καλοὺς καὶ σὲ κακούς. Ὁ φονταμενταλισμὸς ὁδηγεῖ στὴ διαμόρφωση τοῦ αἰσθήματος τῆς ἀποκλειστικότητας, ἡ ὁποία ἐπιτρέπει νὰ διατηρηθεῖ μόνο μία μερικῶς ἐννοούμενη θρησκευτικὴ ταυτότητα.

5. Ἡ ἐπικινδυνότητα τοῦ φονταμενταλισμοῦ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ θρησκευτικὴ παράδοση, μέσα στὴν ὁποία ἀναπτύσσεται καὶ τὶς προσπάθειες ποὺ καταβάλλονται γιὰ τὴν πολιτικοποίηση τῆς θρησκείας, γεγονὸς ποὺ συχνὰ ἀποτελεῖ τὴν αἰτία τῶν θρησκευτικῶν συγκρούσεων καὶ τῆς τρομοκρατίας μὲ θρησκευτικὰ κίνητρα.

6. Στὴν ἀκραία του μορφὴ ὁ φονταμενταλισμὸς ὁδηγεῖ στὴν παραβίαση τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης.

(1) Ἐπισημαίνεται στὸ ἄρθρο Ε΄ τοῦ ἐπίσημου ψηφίσματος τοῦ Εὐρωκοινοβουλίου, ἡμερομηνίας 29ης Φεβρουαρίου 1996. Β4-0259, 0264, 0266, 0271 καὶ 0274/96 Ψήφισμα σχετικὰ μὲ τὶς Σέκτες στὴν Εὐρώπη. Ε. θεωρώντας ὅτι ὁρισμένες σέκτες, πού δροῦν στὸ πλαίσιο διασυνοριακοῦ δικτύου ἐντός τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, ἐπιδίδονται σὲ

  • παράνομες ἢ ἐγκληματικὲς δραστηριότητες
  • καὶ σὲ παραβιάσεις τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου,
  • ὅπως σὲ κακομεταχείριση, σεξουαλικὴ βία, ἐγκλεισμούς, σωματεμπόριο,
  • ἐνθάρρυνση ἐπιθετικῆς συμπεριφορᾶς, μέχρι καὶ σὲ προπαγάνδα ρατσιστικῶν ἰδεολογιῶν,
  • σὲ φορολογικὲς ἀπάτες, μεταφορὲς κεφαλαίων,
  • ἐμπόριο ὅπλων,
  • διακίνηση ναρκωτικῶν,
  • παραβίαση τοῦ δικαιώματος τῆς ἐργασίας
  • ἢ σὲ παράνομη ἄσκηση τῆς ἰατρικῆς κ.τ.λ.

Γ΄ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΟΡΙΣΜΑΤΩΝ

ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ ΩΣ ΒΙΑΙΗ ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Εἰσαγωγή

Ἀπὸ τὴ βρεφικὴ κιόλας ἡλικία ἡ εὔπλαστη παιδικὴ ψυχὴ δέχεται πλῆθος εἰκόνων καὶ μηνυμάτων ἀπὸ τὴ θεματολογία καὶ τὶς διδασκαλίες τοῦ Ἀποκρυφισμοῦ. Ὅλα αὐτά, δηλαδὴ οἱ εἰκόνες καὶ τὰ μηνύματα, εἶναι διάχυτα σήμερα σὲ

  • κάθε εἴδους ἔντυπο,
  • στὴν τηλεόραση,
  • στὸ διαδίκτυο (internet),
  • στὸν κινηματογράφο,
  • στὴ μουσικὴ (Black Metal, Death Metal, Heavy Metal),
  • στὰ παιδικὰ βιβλία,
  • στὰ παιγνίδια
  • καὶ στὰ σχολεῖα μὲ τὴν εἰσαγωγὴ τῆς Γιόγκα, τοῦ Διαλογισμοῦ καὶ τῶν «προγραμμάτων ἐνσυνειδητότητας».

Μὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς τρόπους, εὔκολα μπορεῖ νὰ διεισδύσει, ἕνα μήνυμα στὸ νοῦ καὶ στὴν καρδιὰ τοῦ παιδιοῦ καὶ νὰ διαμορφώσει μέσα του τρόπο ζωῆς, χαρακτήρα, συμπεριφορά, ἦθος καὶ ἰδεολογία.

Α΄) ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

Ἡ ἐπίδραση ποὺ δέχονται τὰ παιδιά, εἶναι ἐντονότερη ἀπὸ ἄλλοτε, διότι ἐκεῖνοι ποὺ προωθοῦν τὰ παιγνίδια, καθοδηγοῦν τὰ παιδιά, τὴν προσωπικότητα, τὴ φαντασία τους καὶ θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανεὶς καὶ τὴν ἴδιά τους τὴν ὕπαρξη, ἐφόσον τὰ παιδιὰ μιμοῦνται καὶ ἀντιγράφουν αὐτοὺς ποὺ θεωροῦν ἥρωες καὶ συμπεριφέρονται ἢ παίζουν ρόλους τῶν ἡρώων ποὺ τὰ ἐντυπωσίασαν. Συνεπῶς, ὅποιος ἐλέγχει τὸ παιγνίδι καὶ τὸ παραμύθι τοῦ παιδιοῦ, ἐλέγχει καὶ τὸ ἴδιο τὸ παιδί!

Μέσα ἀπὸ τὴν καθημερινὴ προβολὴ τῆς βίας, τὴν ἀντιστροφὴ τῆς ἠθικῆς, τὴ σύγχυση καὶ λατρεία τοῦ κακοῦ ὡς καλοῦ καὶ τὴν ἐξοικείωση τοῦ παιδιοῦ ὁλοένα μὲ αὐτά, τὴν κατάργηση τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας καὶ ὅλων τῶν παραδοσιακῶν θεσμῶν καὶ ἀξιῶν, γίνεται προσπάθεια δημιουργίας ἑνὸς νέου τύπου ἀνθρώπου, τοῦ ὁποίου ἡ συμπεριφορὰ θὰ ρυθμίζεται μὲ βάση τὴ νεοσατανιστικὴ ἠθική του «κάνε ὅ,τι θέλεις, αὐτὸς εἶναι ὅλος ὁ νόμος» (Aleister Crowley).

Ὅποιος στέκεται ἐμπόδιο καὶ προβάλλει ἀντίσταση σὲ ὅλα αὐτά, τοῦ προσάπτεται ἡ κατηγορία τοῦ φονταμενταλιστή, τοῦ ὁμοφοβικοῦ, τοῦ συντηρητικοῦ, τοῦ ἀντιδραστικοῦ καὶ τοῦ ὀπισθοδρομικοῦ.

Δυστυχῶς αὐτὸ ποὺ παρατηρεῖ κανεὶς στὶς μέρες μας, εἶναι ἡ ἄγνοια ἢ καὶ ἡ ἀμέλεια πολλῶν γονιῶν μπροστὰ στὰ φαινόμενα αὐτά. Ὁ κόσμος μας σήμερα βρίσκεται σὲ κατάσταση πλήρους συγχύσεως καὶ ἀδιαφορίας. Κάτω ἀπὸ τὸ πρίσμα αὐτό, ὁ σημερινὸς γονιὸς δὲν εἶναι στὸ βαθμὸ ποὺ χρειάζεται εὐαισθητοποιημένος καὶ γιὰ ὅλα βρίσκει δικαιολογίες ἢ ἀρνεῖται πὼς τὸ δικό του παιδὶ μπορεῖ νὰ πέσει θύμα αὐτῶν τῶν πρακτικῶν.

Τὸ πρόβλημα ἐπιτείνεται ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι μία μεγάλη μερίδα τῶν σημερινῶν νέων γονέων, εἶναι ἤδη ἐμποτισμένοι ἀπὸ τὰ ἀποκρυφιστικὰ μηνύματα ποὺ δέχθηκαν ὅταν αὐτοὶ ἦταν παιδιά.

Ἐνῶ μέχρι πρότινος ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἐφιστοῦσε τὴν προσοχὴ στὴ δράση τῶν σεκτῶν καὶ συνιστοῦσε τὴ λήψη μέτρων γιὰ τὴν προστασία κυρίως τῶν νέων, στὶς μέρες μας παρατηρεῖται τὸ φαινόμενο νὰ συνιστᾶται ἀκόμη καὶ ἡ εἰσαγωγὴ στὰ σχολεῖα τῆς διδασκαλίας σχετικὰ μὲ τὴν ὁμοφυλοφιλία (ἔμφυλες ταυτότητες) ἐνῶ προτείνεται ἀπὸ πολλοὺς ἡ ἐλευθερία δράσης καὶ τῶν σεκτῶν μὲ βάση τὸ ἰδεολόγημα τῆς πολυπολιτισμικότητας καὶ τῆς προστασίας τῶν ποικιλωνύμων μειονοτήτων.

Β΄) ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Ἡ μεγάλη εὐθύνη ὅλων μας εἶναι πρόδηλη! Ἡ ἀνάγκη γιὰ συλλογικὴ δράση ἔναντι ὅλων αὐτῶν τῶν ἐπικίνδυνων φαινομένων εἶναι ἀπαραίτητη. Σίγουρα τὰ ὅσα γίνονται μέχρι σήμερα δὲν εἶναι ἐπαρκὴ γιὰ νὰ ἀντιμετωπιστεῖ τὸ πρόβλημα ποὺ μόλις περιγράψαμε. Γιὰ τὴν ἀποτελεσματικὴ ἀντιμετώπιση τοῦ φαινομένου, χρειάζεται σήμερα περισσότερο ἀπὸ ποτέ:

Α) Νὰ ὑπάρξει ἐξειδικευμένη ἐπιμόρφωση ἀνθρώπων ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐμπλεκόμενους φορεῖς (κληρικούς, θεολόγους, κατηχητές, ἐκπαιδευτικούς, κοινωνικοὺς λειτουργούς).

Β) Νὰ ἐμπλουτιστεῖ τὸ περιεχόμενο τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα καὶ τῶν κατηχητικῶν, μὲ τὴν ἔνταξη σὲ αὐτὰ σχετικῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα θὰ πληροφοροῦν γιὰ τὶς ἀπειλές, ποὺ ἐγκυμονεῖ ὁ ἀποκρυφισμός, γιὰ τὴν πνευματική, ἠθικὴ ἀκόμη καὶ σωματικὴ ὑγεία τῶν παιδιῶν. Ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ προσαρμοστοῦν στὴν ἡλικία τῶν παιδιῶν, καλλιεργώντας παράλληλα τὴν κριτική τους σκέψη καὶ καθιστώντας σαφὲς ὅτι ἡ ἐνασχόληση μὲ τὴ μαγεία καὶ τὸν ἀποκρυφισμό, δὲν εἶναι παιχνίδι καὶ ἀστεῖο, ἀλλὰ ἀποβαίνει πάντοτε καταστροφικὴ γιὰ τὸν ἄνθρωπο.

Γ) Οἱ κατὰ τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες νὰ ἐνθαρρύνουν τὴν ἵδρυση σχολείων μὲ βάση τὴν ὀρθόδοξη παιδαγωγική, ὅπως ἐπίσης καὶ τὴ δημιουργία Σχολῶν Γονέων μὲ τὴν ἔνταξη σὲ αὐτὲς καὶ θεμάτων σχετικῶν μὲ τοὺς προαναφερθέντες κινδύνους.

Δ) Συμπερασματικὰ χαιρετίζουμε τὴ δημιουργία Μεταπτυχιακοῦ προγράμματος, τὸ ὁποῖο θὰ βασίζεται πάνω σὲ ἐπιστημονικὴ βάση, γιὰ καταρτισμὸ στελεχῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ παρακαλοῦμε ὅπως οἱ κατὰ τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἐνισχύσουν τὸ πρόγραμμα αὐτό, ἐνθαρρύνοντας στελέχη τους νὰ ἐκπαιδευτοῦν στὸ πλαίσιο αὐτοῦ τοῦ προγράμματος.


Δ΄ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΟΡΙΣΜΑΤΩΝ

Ο ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΛΑΤΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΩΡΟ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Φονταμενταλισμὸς εἶναι μία ἐμμονὴ καὶ καθήλωση σὲ ἄκρως προσωπικὰ καὶ συντηρητικὰ ἤ νεωτερικὰ βιώματα, ποὺ λειτουργοῦν ὡς μέσο ἀντίστασης σὲ κάθε ἐνδεχόμενη ἀλλαγὴ ἤ διαφορετικὴ προσέγγισή τους, καὶ ἡ προσπάθεια ἐπιβολῆς τους μὲ κάθε μέσο καὶ τρόπο στοὺς ἄλλους ὡς γενικὸς τρόπος ζωῆς.

Τὰ βασικὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ φονταμενταλισμοῦ εἶναι:

α) Ἡ τυπολατρικὴ προσκόλληση καὶ ἐμμονὴ (γι᾽ αὐτὸ καὶ εἶναι ψυχοπαθολογικὴ κατάσταση) στὴν προσωπικὴ κατανόηση καὶ βίωση τῆς παράδοσης, τῶν κανόνων καὶ διατάξεων ποὺ διαμορφώθηκαν μέσα στὴ ζωή μας.

β) Ἡ ἀπόλυτη ἀπαίτηση γιὰ κάθαρση καὶ ἀποκατάσταση τῶν ἄλλων, μὲ βάση τὶς ὑποκειμενικὲς ἰδεοληψίες, καθὼς καὶ ἡ πεποίθηση ὅτι αὐτὲς ἀποτελοῦν ἕνα εἶδος κριτὴ τῶν πάντων.

γ) Ἡ υἱοθέτηση, ἀρκετὰ συχνά, βίαιων ἀντιδράσεων καὶ συμπεριφορῶν, ὄχι μόνο σωματικῶν, ἀλλὰ καὶ ψυχολογικῶν.

δ) Ἐπεκτείνεται σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς ἀκόμα καὶ στὸν ἀτομικισμὸ (στὴν προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου νὰ ζήσει ὡς ἄτομο ἀποκομμένο ἀπὸ κοινωνικὲς καὶ θρησκευτικὲς ὁμάδες). Γι’ αὐτὸ ἔχουμε τὴν ἐπίδραση καὶ ἐνεργὴ ἐκδήλωσή του στή θρησκεία, στὴν πολιτική, στὴν οἰκονομία, στὴ σεξουαλικότητα, στὴν οἰκογενειακὴ ζωή, στίς σέκτες, στὸν ἀθλητισμὸ κλπ.

Ὁ θρησκευτικὸς φονταμενταλισμὸς θεμελιώνεται πάνω στὴν ἀπολυτοποίηση τοῦ δόγματος τῆς ἐμπειρίας καὶ τῆς βίαιης ἐπιβολῆς τους ὡς γενικὸς τρόπος ζωῆς καὶ συμπεριφορᾶς. Στὴν πραγματικότητα ἔχουμε τὸν δογματικὸ – ἑρμηνευτικὸ φονταμενταλισμὸ καὶ τὸν ἐμπειρικὸ – βιωματικό.

Στὸν δογματικὸ – ἑρμηνευτικὸ γίνεται μία ἑρμηνεία τῶν γραφῶν ἤ κανόνων καὶ διατάξεων κατὰ ἕνα ἀπόλυτο τρόπο, ὁ ὁποῖος στὴ συνέχεια πρέπει ἀπό ὅλους νὰ γίνει ἀποδεκτὸς χωρίς καμία ἄλλη διατύπωση ἤ καὶ ἄνευ καμίας ἀντίρρησης. Θεωρεῖται ἡ προσκόλληση στὴν ἑρμηνεία ὡς ἡ μοναδικὴ ὁδὸς λύτρωσης καὶ σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου.

Στὸ φονταμενταλισμὸ τῆς ἐμπειρίας ἤ τοῦ βιώματος ὁ θρησκευόμενος, εἴτε ἀπολυτοποιεῖ τὸν δάσκαλο, γέροντα, γκουροῦ, ἤ τὴν ὁμάδα στὴν ὁποία ἀνήκει, ὁπότε ὅ,τι κάνει, λέγει ἤ σκέπτεται εἶναι τὸ ἀπόλυτα ὀρθό, πού ὁδηγεῖ τὴν ἀνθρωπότητα στὴ σωτηρία, ἄρα πέραν αὐτοῦ ὅλα κινοῦνται στὴν πλάνη καὶ τὴν ἀπώλεια, εἴτε ἀπολυτοποιεῖ τὸ δικό του τρόπο ζωῆς, σκέψεως καὶ συμπεριφορᾶς· ὁπότε ὅσοι ζοῦν διαφορετικὰ εἶναι τὸ ἀντίπαλο δέος καὶ πρέπει νὰ διορθωθοῦν.

Διαχρονικὰ τὸ φαινόμενο τοῦ φονταμενταλισμοῦ παρουσιάστηκε στὸ ψευδο – χριστιανισμό, στὸ ἀκραῖο – ριζοσπαστικὸ ἰσλάμ, στὸν ψευδο – ἰουδαϊσμό, στὸν ψευδο – ἰνδουϊσμό, στὸν ψευδο – βουδισμό, στίς σύγχρονες καταστροφικὲς λατρεῖες, σὲ ὀργανώσεις προάσπισης τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, στὸ κίνημα τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ ἀλλοῦ.

Φονταμενταλιστικὲς τάσεις συναντοῦμε ἀκόμα καὶ μεταξὺ ὀρθόδοξων χριστιανῶν, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν. Ἡ βάση αὐτῶν τῶν τάσεων εἶναι ὁ ἐγωκεντρισμός, ἡ ὑπερηφάνεια καὶ ὁ ναρκισισμὸς καὶ ἡ ὑποκειμενικὴ οἰκειοποίηση τῆς ἀλήθειας καὶ ἡ προσπάθεια ἐπιβολῆς της ὡς γενικοῦ κανόνα καὶ τρόπου ζωῆς. Κλασσικὸ παράδειγμα εἶναι ὁ Φαρισαῖος τῆς γνωστῆς παραβολῆς τοῦ Κυρίου περὶ τοῦ Τελώνου καὶ Φαρισαίου.

Ἡ Ὀρθόδοξη πίστη καὶ ζωή, ὡς ἐκκλησιαστικὸ γεγονὸς καὶ ὄχι ἀτομικό, καὶ ἡ ὑγιὴς ἀφοσίωση σ’ αὐτὰ δὲν ὁδηγεῖ στὸν φονταμενταλισμό. Ἑπομένως ἡ ὑπέρβαση τοῦ φονταμενταλισμοῦ καὶ γενικὰ τοῦ φανατισμοῦ γίνεται διὰ τῆς Θεολογίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ ἔχει ὡς βάση τὴν πνευματικὴ καλλιέργεια καὶ ἁγιότητα (ποιότητα ἐσωτερικὴ) τοῦ ἀνθρώπου, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, καὶ εἰδικότερα στὴν ἀλήθεια ὅτι ἡ ἀσθένεια τοῦ ἀνθρώπου ἔγκειται στὴν στέρηση-ἀπουσία τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν ἐμπαθὴ ἐσωτερική του κατάσταση, καὶ ἡ θεραπεία του στὴν ἐπανάκτηση, μετοχὴ καὶ διατήρηση τῆς Χάριτος μέσα στὴ ψυχή του καὶ στὴν καλλιέργεια τῆς ἐνάρετης κατάστασης. Ὁ ἄνθρωπος, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, καθίσταται ὑγιὴς καὶ μπορεῖ νὰ φθάσει στὴν πνευματική του ὁλοκλήρωση. Ὑγιὴς σημαίνει ὅτι ψυχικὰ-ἐσωτερικὰ εἶναι ἐνάρετος, φυσιολογικός, ἀναπαυμένος, εἰρηνικός. Ἀνέχεται τοὺς ἄλλους ἐν ἀγάπῃ (Ἐφεσ. 4,2).

Ἡ πορεία πρός τὴν ὑγιὴ κατάσταση εἶναι βαθμιαία καὶ προοδευτική. Ἀρχίζει μὲ τὴ μετοχή του στὴ Χάρη τοῦ Χριστοῦ καὶ καλλιεργεῖται διὰ τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν καὶ μετοχῆς στὴ μυστηριακή ζωή τῆς Ἐκκλησίας, μέχρι νὰ φθάσει στὴν ἐνηλικίωση τῆς πνευματικότητας, κάτι πού ἀποτελεῖ τὴν τελειότητα-ἁγιότητα-ποιότητα-αὐθεντικότητα τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης.

Συνεπῶς, μία Θεολογία-διδασκαλία, ἡ ὁποία ἔχει ὡς μοναδικὸ σκοπὸ τὴν πνευματικὴ καλλιέργεια-ἁγιότητα τοῦ ἀνθρώπου, ἔχει λόγο ὕπαρξης καὶ ἀποτελεῖ τὴ μοναδικὴ ἐλπίδα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου ποὺ βρίσκεται συνεχῶς στὰ καταστροφικὰ ὅρια συμπληγάδων. Ὁ μόνος τρόπος ἀντίδρασης καὶ ἐξόδου ἀπό τὰ ἀτέρμονα ἀδιέξοδα εἶναι ἡ Ἀντίσταση ποιότητας (ἁγιότητας).


ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΠΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΩΝ ΛΑΤΡΕΙΩΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;* (μετάφραση ἀπό τὰ Ρωσικά)

* ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΣΕ ΕΙΔΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΩΝ ΕΝΤΕΤΑΛΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΠΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

Παρατηροῦμε ὅτι τελευταίως ὀξύνθηκαν οἱ διαφωνίες σχετικὰ μὲ τὴν μεθοδολογία τῆς μελέτης καὶ ἀντιμετώπισης τοῦ προβλήματος τῶν σεκτῶν.

Ὁρισμένοι ὀρθόδοξοι θρησκειολόγοι ἄρχισαν νὰ ἀποδέχονται τὶς ἀπόψεις τῶν κοσμικῶν ὑπερασπιστῶν τῶν σεκτῶν καὶ ὁμιλοῦν περὶ «μεθοδολογικοῦ ἀγνωστικισμοῦ», «ἄνευ ἀξιῶν προσέγγισης», περὶ «ἐρευνητικῆς οὐδετερότητας» κλπ. Ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν πρέπει νὰ ἀντιπαρατίθεται στὶς σέκτες, ἀλλὰ πρέπει ἁπλὰ νὰ τὶς μελετᾶ ἀπὸ μία οὐδέτερη θέση καὶ σκοπιά. Ἀπορρίπτουν τὸν ἔλεγχο τῆς συνειδήσεως στὶς σέκτες, δηλαδὴ ὅτι ἐξαπατοῦν τὰ στρατολογούμενα μέλη τους καὶ ἐπιμένουν ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐγκλήματων στὶς σέκτες δὲν εἶναι μεγαλύτερος ἀπὸ αὐτὸν ποὺ διαπράττονται στὶς παραδοσιακὲς θρησκεῖες, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας.

Δηλώνουν ἐπίσης ὅτι ἡ ὑπεράσπιση τῶν δικαιωμάτων τῶν θυμάτων τῶν σεκτῶν δὲν ἀποτελεῖ ἀντικείμενο τοῦ πραγματικοῦ ἐρευνητῆ ἢ τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκτὸς αὐτοῦ ἀπορρίπτουν ἀκόμα καὶ τὴ χρήση τοῦ ὅρου σέκτα, ἔτι δὲ περισσότερο ὅρους ὅπως ὁλοκληρωτικὴ σέκτα καὶ καταστροφικὴ λατρεία. Μάλιστα δὲν τολμοῦν νὰ δηλώσουν ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ ἁγιοπατερικὴ προσέγγιση.

Δηλώνουμε ὅτι χωρὶς σοβαρὴ καὶ ὑπεύθυνη ἀξιολογικὴ προσέγγιση, μὲ κριτήρια καθαρὰ κοινωνικά, πνευματικά, θεολογικὰ καὶ ἐκκλησιαστικά, ἡ ἀποτελεσματικὴ ἀντιμετώπιση τῶν σεκτῶν καὶ ἡ στήριξη τῶν θυμάτων καὶ τῶν οἰκογενειῶν τους εἶναι ἀδύνατη. Χωρὶς αὐτὰ τὰ κριτήρια τὸ μόνο ποὺ πετυχαίνουμε εἶναι ἡ συγκάλυψή τους καὶ ἡ ἀπόδοση σ’ αὐτὲς τοῦ καθεστῶτος τῆς νομιμότητας. Κάθε ἔντιμος ἐρευνητὴς στηρίζεται στὶς δικές του ἀρχές, τὶς ὁποῖες καὶ δηλώνει ἐκ τῶν προτέρων. Ἐμεῖς στηριζόμαστε στὴν ὀρθόδοξη θέση καὶ στηριζόμαστε στὴ χιλιόχρονη ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὀρθόδοξη θέση μας, ἡ ὁποία στηρίζεται στὴν ἁγιοπατερικὴ ἐμπειρία τῆς ἀντιλήψεως τῶν ἀδιάκοπα μεταλλασσόμενων πειρασμῶν τοῦ καιροῦ μας, θὰ πρέπει νὰ ἀποτελέσει τὸ ὁρόσημο γιὰ ὅποιον ἐπιθυμεῖ νὰ προσεγγίσει τὶς ὁλοκληρωτικὲς σέκτες ἐξ ἀπόψεως τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως, ἔχοντας τὴ δυνατότητα νὰ συγκρίνει καὶ νὰ ἀντιπαραθέτει ὄχι μόνο τὴν κοινωνικὴ καὶ ψυχολογικὴ ζημία τῶν λατρειῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν πνευματική τους φτώχια καὶ ἐπικινδυνότητα.

Γιὰ τὸν κάθε ὀρθόδοξο χριστιανὸ ὁ «μεθοδολογικὸς ἀγνωστικισμὸς» καὶ ἡ «ἄνευ ἀξιῶν προσέγγιση» εἶναι ἁπλὰ ἀδιανόητα, διότι ὅλοι ἐμεῖς θέτουμε ὡς ἀνώτατη ἀξία τὴν ἐμπειρία τῆς ἐν Πνεύματι Ἁγίω ζωῆς, ἡ ὁποία μᾶς δωρήθηκε ὑπὸ τοῦ Σωτῆρος καὶ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Τονίζουμε ὅτι οἱ ὁλοκληρωτικὲς σέκτες χρησιμοποιοῦν τὴν ἀπάτη, τὴν ἀποσιώπηση καὶ τὴν ἐπίμονη προπαγάνδα γιὰ νὰ προσελκύσουν νέα μέλη, λογοκρίνουν τὶς πληροφορίες ποὺ φτάνουν στὰ μέλη τους, καταφεύγουν καὶ σὲ ἄλλους ἀνήθικους τρόπους ἐλέγχου τῆς προσωπικότητας, στὴ ψυχολογικὴ πίεση, στὴν τρομοκρατία καὶ σὲ ἄλλες μορφὲς ἐγκλωβίσεως τῶν μελῶν στὶς σέκτες.

Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο οἱ ὁλοκληρωτικὲς σέκτες καταπατοῦν τὸ δικαὶωμα τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ἐλεύθερη ἐπιλογὴ κοσμοαντιλήψεως καὶ τρόπου ζωῆς. Θεωροῦμε ὅτι εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ δώσουμε τὴ μαρτυρία μας γιὰ τὰ ψεύδη καὶ τὴ βία τῶν σεκτῶν, ὥστε νὰ βοηθήσουμε τοὺς ἀδελφούς μας ποὺ ἔχουν ἐγκλωβιστεῖ στὶς σέκτες καὶ νὰ προειδοποιήσουμε γιὰ τὸν κίνδυνο ποὺ κρύβουν. Ταυτόχρονα ὀφείλουμε νὰ δίνουμε τὴ μαρτυρία τῆς Ἀλήθειας, ὥστε νὰ δώσουμε στοὺς ἀδελφούς μας τὴ δυνατότητα νὰ συγκρίνουν τὴ ψευδή προπαγάνδα τῶν σεκτῶν καὶ νὰ κάνουν τὴ δική τους ἐλεύθερη ἐπιλογή. Αὐτὴ τὴν ἐπιλογή, τὴν ὁποία ἐπιδιώκουν νὰ ἀφαιρέσουν οἱ σέκτες ἀπὸ κάθε ἄνθρωπο.


Πηγή

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: