Μήπως ήρθε η ώρα να φύγουμε από το ευρώ με ψηλά το κεφάλι;

 

28.02.2012

Βρέθηκα, πριν από λίγες μέρες, στο debate που διοργάνωσε η intelligence 2 greece για «αποχώρηση ή όχι της Ελλάδας από το ευρώ». Παρά τον παθιασμένο λόγο του Νουριέλ Ρουμπινί υπέρ ενός εθνικού νομίσματος, το κοινό παρέμεινε πεισματικά αμετακίνητο στις θέσεις του: το 70% δεν θέλει να ακούσει ούτε για αστείο την επιστροφή στη δραχμή! Eίναι φανερό ότι το ευρώ είναι βαθιά ριζωμένο στη συνείδηση του Έλληνα.

Η πολιτική ηγεσία των ‘90ς μας «πούλησε» τη συμμετοχή μας στο κοινό νόμισμα, σαν τη νέα «Μεγάλη Ιδέα» του έθνους έτσι, ώστε να βιώνουμε, σήμερα, την πιθανή αποχώρησή μας από αυτό ως εθνική ήττα και συμφορά. Η αποβολή μας από το ευρώ, γίνεται αντιληπτή ως τιμωρία: Μας διώχνουν, ως αμαρτωλούς που πιάστηκαν να λένε ψέματα, από τον «παράδεισο».

Το ευρώ φουσκώνει το εθνικό εγώ μας και μας δίνει την ψευδαίσθηση ότι ανήκουμε στις ισχυρές οικονομίες του πλανήτη.

Ουδείς, όμως, εξετάζει με καθαρά οικονομικούς όρους το βασικό ερώτημα: Μας συμφέρει ή όχι η συμμετοχή μας στο ευρώ; Την ίδια ώρα που κατανοούμε πως η ισχυρή Γερμανία χρειάζεται ένα «μαλακό» νόμισμα (σε σχέση με το μάρκο) για να στηρίξει τις εξαγωγές της, αδυνατούμε να καταλάβουμε την ελληνική αναλογία:

  • Ένα ισχυρό ευρώ (σε σχέση με τη δραχμή) δρα καταστρεπτικά για τις ελληνικές εξαγωγές και τον τουρισμό
  • Δεν φταίνε οι «τεμπέληδες αγρότες που ξημεροβραδιάζονται στα καφενεία» για την κατάντια της ελληνικής γεωργίας. Φταίει το λάθος οικονομικό περιβάλλον με τις επιδοτήσεις και το ακριβό ευρώ που στέλνει τα προϊόντα στις χωματερές (και τους αγρότες στα καφενεία).
  • Φταίνε οι φτηνές εισαγωγές από Τουρκία και Λατινική Αμερική. Και γιατί υπάρχουν φτηνές εισαγωγές; Γιατί αγοράζουμε με σκληρό νόμισμα από χώρες με μαλακότερα νομίσματα.

Με αυτόν τον τρόπο το σκληρό ευρώ έχει καταστρέψει την ανταγωνιστικότητά μας σε όλους τους τομείς. Όσο και να πέσουν οι μισθοί, δεν έχει καμία σημασία όσο έχουμε σκληρό νόμισμα: Το ευρώ θα «ρουφάει» ανταγωνιστικότητα από εμάς (και όλο το νότο) και θα τη στέλνει στο Βορρά. Επί της ουσίας, η ελληνική οικονομία (και οι υπόλοιπες νότιες) «επιδοτούν» τις γερμανικές εξαγωγές: Όση ανταγωνιστικότητα χάνουμε εμείς μέσω του σκληρού (για μας) ευρώ, την κερδίζουν οι Γερμανοί μέσω του μαλακού (για αυτούς) ευρώ.

Η ουσία δεν είναι ότι οι Γερμανοί κερδίζουν από μας, επειδή αγοράζουμε τα προϊόντα τους. Αυτό είναι σταγόνα στον ωκεανό. Το μεγάλο κέρδος τους είναι ότι, με τη δημιουργία του ευρώ, κατάφεραν να φτιάξουν έναν μηχανισμό που «κλέβει» ανταγωνιστικότητα από την περιφέρεια και τη χαρίζει στο κέντρο.

Το ευρώ και οι οικονομικοί θεσμοί που το συνοδεύουν έχουν φτιαχτεί κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του γερμανικού μάρκου και της Bundesbank και για αυτό εξυπηρετούν τη γερμανική και τις βόρειες οικονομίες.

Θυμηθείτε την ημέρα που μπήκαμε στο ευρώ. Αίφνης, όλα έγιναν ακριβότερα. Γιατί; Μας είπαν ότι φταίει η κερδοσκοπία, το γεγονός ότι δεν υπήρχαν χάρτινα ευρώ που θα λειτουργούσαν ψυχολογικά, ψυχαναλυτικά, ψυχοσωματικά και άλλες ανοησίες…

Η αλήθεια είναι ότι ο Σημίτης και ο Παπαδήμος, το 2000, μας έβαλαν στο κοινό νόμισμα με ισοτιμία στις 340,75 δραχμές. Ήταν μια «πουσαρισμένη» ισοτιμία.

Έπρεπε να είχαμε μπει στις 500 με 600 δραχμές. Τι σήμαινε αυτό; Την επόμενη μέρα όσοι είχαν δραχμές (βλέπε τράπεζες και μεγαλοκαταθέτες) έγραψαν υπεραξίες. Για την παραγωγή όμως ήταν καταστροφή: Οι μισθοί μπήκαν υπερτιμημένοι (στην ισοτιμία 340 αντί 500 με 600) και εν μια νυκτί, εξανεμίστηκε η ανταγωνιστικότητα. Και ακριβότερα μεροκάματα σημαίνει και ακριβότερη τελική τιμή στα ράφια…

Όταν, δε, το ευρώ από το 0,80 του δολαρίου εκτοξεύθηκε στο 1,40 και βάλε (και κάθισε στο 1,30) ήταν πια το βατερλό της ελληνικής ανταγωνιστικότητας. Το παιχνίδι είχε χαθεί από την πρώτη μέρα!

Από εκεί και πέρα δεν συνέφερε καμία επένδυση στην Ελλάδα με αυτούς τους όρους ανταγωνιστικότητας. Τα φθηνά τραπεζικά δάνεια διοχετεύτηκαν αναγκαστικά στην κατανάλωση εισαγόμενων προϊόντων. Και έτσι φτάσαμε στις porsche cayenne, στις plasma τηλεοράσεις και στην εκτόξευση του ιδιωτικού δανεισμού.

Και όταν αυξάνονται οι εισαγωγές και καταρρέουν οι εξαγωγές, τι έχουμε; Έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, εξωτερικό δανεισμό και διόγκωση του δημόσιου χρέους. Για όλα αυτά, λοιπόν, δεν φταίει το «πάρτι» όπου μαζί τα φάγαμε, λες και ένας ολόκληρος λαός μέσα σε μία δεκαετία διαβρώθηκε και γλεντοκοπούσε με δανεικά… Φταίει το λάθος οικονομικό περιβάλλον στο οποίο βρεθήκαμε από κακές πολιτικές επιλογές, που «ρούφηξε» την ανταγωνιστικότητά μας και μας πρόσφερε φθηνά δανεικά που δεν μπορούσαν να πάνε πουθενά αλλού παρά στην κατανάλωση.

Ποιοι βγήκαν (και βγαίνουν) κερδισμένοι;

  • Πρώτον, οι ντόπιες οικονομικές ελίτ. Που αφού πούλησαν τις επιχειρήσεις τους και έγιναν εισοδηματίες, εξασφάλισαν για αυτές ένα οικονομικό περιβάλλον με φθηνά εισαγόμενα (που καταναλώνουν), σκληρό νόμισμα (χωρίς σκαμπανεβάσματα) που αποτιμούν την περιουσία τους και, το καλύτερο: ένα οικονομικό περιβάλλον χωρίς συναλλαγματικούς φραγμούς που τους επιτρέπει να έχουν έδρα στην Κύπρο, να επενδύουν στα Βαλκάνια, να τιμολογούν στην Ολλανδία, να στέλνουν τα κέρδη στο Λουξεμβούργο ή να τα κάνουν σπίτια στο Λονδίνο.
  • Δεύτεροι κερδισμένοι είναι οι τράπεζες: Που δανείζονταν πάμφθηνα, λόγω συμμετοχής στο ευρώ, στη διατραπεζική, και χρέωναν από 12% μέχρι 17% σε καταναλωτικά και κάρτες. Είχαν βρει το δικό τους carry trade μεροκάματο χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Με φθηνή χρηματοδότηση ξανοίχτηκαν επιθετικά σε Βαλκάνια και Τουρκία.

Σήμερα, όποιος υποστηρίζει την επιστροφή στη δραχμή κατηγορείται ως πράκτορας ύποπτων συμφερόντων που καραδοκούν να αγοράσουν κοψοχρονιά την περιουσία των Ελλήνων

Σας έχω λοιπόν μια είδηση: Όταν θα σκάσει η φούσκα, είτε σε ευρώ, είτε σε δραχμές, είτε σε δολάρια, είτε σε ρούβλια, κοψοχρονιά θα πουληθούν τα πάντα! Μην έχετε καμία αμφιβολία.Ίσα-ίσα, όταν υπάρχει ύφεση τέτοιων διαστάσεων με σκληρό νόμισμα, που εξαφανίζεται από την αγορά (αφού δεν τυπώνει η ΕΚΤ), δημιουργείται τέτοια ασφυξία και ανάγκη για μετρητά, που όλοι πουλάνε και τη μάνα τους για ένα ευρώ.

Αν, όμως, έχεις δικό σου νόμισμα, που μπορείς να το τυπώσεις, το νόμισμα ναι μεν πληθωρίζεται, αλλά επειδή συνεχίζει να κυκλοφορεί (έστω και υποτιμημένο), δεν δημιουργεί καθεστώς ασφυξίας…

Κακά τα ψέματα, στη φάση όπου βρίσκεται η ελληνική οικονομία δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Είναι γεγονός ότι θα φτωχύνουμε. Αυτό θέλουν να μας πουν, όταν λένε ότι πρέπει να γίνουμε ανταγωνιστικοί.

Όσο φτωχαίνουμε μέσα στο κοινό νόμισμα, το πλεονέκτημα διαχέεται στο σύστημα του ευρώ και τελικοί κερδισμένοι από τη δική μας εσωτερική υποτίμηση είναι οι Γερμανοί.

Αν φτωχύνουμε στη δραχμή, το κέρδος της επόμενης μέρας θα είναι όλο δικό μας. Θα το εισπράξουμε στις εξαγωγές μας (που θα ανασυγκροτηθούν, αφού θα συμφέρουν πια) και στον τουρισμό μας.

Το ευρώ, το κάθε νόμισμα, δεν είναι ένα σύμβολο στις τσέπες, μια «χρυσή» κάρτα μέλους που δηλώνει ότι ανήκουμε σε ένα κλαμπ πλουσίων και μας δίνει τη δυνατότητα να περνάμε από τις «χρυσές πύλες» των αεροδρομίων με την ένδειξη «χώρες Σένγκεν» αντί από τις «τρίτες χώρες» με τους λοιπούς τριτοκοσμικούς… Το νόμισμα κρύβει από πίσω του μια ολόκληρη πολιτική, που καθορίζει την καθημερινότητα μας και, εν τέλει, τη ζωή μας.

Πρέπει να πάψουμε να βλέπουμε το νόμισμά μας ως σύμβολο που φουσκώνει τον εγωισμό μας και να δούμε αν μπορεί να φουσκώσει τις τσέπες μας…

http://www.isotimia.gr/default.asp?pid=24&ct=56&artid=108542

Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: