Η χρεωκοπία της Αργεντινής το 2001. (Ένα αποκαλυπτικό βίντεο).

Η χρεωκοπία της Αργεντινής το 2001. Ένα αποκαλυπτικό βίντεο, πού πρέπει να δούν όλοι. Οι ομοιότητες με τήν κατάσταση πού βιώνει σήμερα η πατρίδα μας είναι απίστευτες.

'Εξωτερικο χρέος πού έφτασε στά 130 δισεκατομμύρια δολλάρια,'ανεργία πού από το 11% εκτοξεύεται στό 20%, ανασφάλιστη εργασία σε ποσοστό 50%, μειώσεις μισθών, φτώχεια, πείνα, ανέχεια, ιδιωτικοποιήσεις καί ξεπούλημα τού εθνικού πλούτου καί τών πετρελαίων, μέχρι καί στο 1/10 της πραγματικής τους αξίας, εμπλοκή καί παγίδευση της χώρας στα δίχτυα τού ΔΝΤ καί τών Πολυεθνικών Εταιριών.

Πώς η Αργεντινή μιά από τίς πλουσιότερες χώρες στον Πλανήτη κατέρρευσε οικονομικά;(Καί η Ελλάδα προ κρίσης, βρισκόταν στήν 26η θέση παγκοσμίως).

Τό βίντεο ‘αφιερώνεται σέ όσους ‘αντιστάθηκαν κατά τήν διάρκεια όλων αυτών τών ‘ετών, γιά τήν ‘αξιοπρέπεια τους καί τό θάρρος τους.

‘Αργεντινή ‘Οκτώβριος 2001 : Η Κυβέρνηση τής Συμμαχίας χάνει τίς βουλευτικές ‘εκλογές. ‘Ο Προέδρος De la Rua ‘αρνείται νά ‘αλλάξει τήν πολιτική του. Μέσα σέ 2 χρόνια ‘εξουσίας, τό προοδευτικό πρόγραμμα του ‘αντικαταστάθηκε ‘από τά σχέδια τού ΔΝΤ, συνέχεια τών πολιτικών τού Carlos Menem.

Η ύφεση βαθαίνει.

‘Εκατομμύρια είναι φτωχοί καί άνεργοι.

Μαζική φυγή κεφαλαίων.

Μπλοκάρονται οί τραπεζικοί λογαριασμοί.

Η κρίση ‘επιδεινώνεται.

‘Ο κόσμος ‘εξεγείρεται μέ συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας καί μαζικές διαδηλώσεις. ‘Αντιμετωπίζει τήν ‘αδίστακτη Κρατική Καταστολή, πού έχει σάν συνέπεια 34 νεκρούς καί χιλάδες τραυματίες. Η κατάσταση βγαίνει ‘εκτός ‘ελέγχου μέ ‘εκτεταμένες φασαρίες καί λεηλασίες.

Οί δρόμοι γεμίζουν ‘από κόσμο πού χορεύει, χτυπάει κατσαρόλες, κυματίζει σημαίες τής ‘Αργεντινής καί φωνάζει συνθήματα :

Διώχτε τους όλους, καθέναν ‘απ’ αυτούς !

Λαός ‘ενωμένος ποτέ νικημένος ! (el pueblo unido jamas sera vencido)

‘Αργεντινή, ‘Αργεντινή ! (Argentina, Argentina)

Μέ δόξα θά πεθάνουμε !

Κλέφτες!

Στίς 19 Δεκεμβρίου η χώρα κηρύσσεται σέ κατάσταση πολιορκίας.

‘Ο λαός τής ‘Αργεντινής ‘ανέχτηκε τίς πολιτικές τής λιτότητας καί προδόθηκε ‘από τήν »Δημοκρατία».

Τί συνέβη στήν ‘Αργεντινη;

Πώς ήταν δυνατόν σέ μιά τόσο πλούσια χώρα, τόσο πολλοί Άνθρωποι νά είναι πεινασμένοι;

Η χώρα είχε λεηλατηθεί ‘από μιά νέα μορφή ‘επίθεσης, πού διαπράχτηκε σέ καιρό ειρήνης καί δημοκρατίας. Μία καθημερινή καί σιωπηλή βία, πού προκάλεσε τεράστια κοινωνική ‘αναστάτωση, περισσότερη μετανάστευση καί Θάνατο, ‘από τήν τρομοκρατία τής δικτατορίας καί τόν πόλεμο γιά τά νησία Φόκλαντ.

ΤΟ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ ΧΡΕΟΣ

Από την Ανεξαρτησία, σχεδόν 200 χρόνια πριν, το εξωτερικό χρέος της Αργεντινής υπήρξε πηγή εξαθλίωσης, διαφθοράς και των μεγαλύτερων σκανδάλων.

Από το πρώτο δάνειο που διαπραγματεύθηκε ο Rivadavia το 1824 με τη Βρετανική τράπεζα Βaring Brothers, το χρέος χρησιμοποιούνταν για να πλουτίσουν οι οικονομικοί παράγοντες της Αργεντινής, για τον έλεγχο των οικονομικών και την αφαίμαξη της χώρας από τον πλούτο της.

Το εξωτερικό χρέος πάντα πήγαινε χέρι-χέρι με τις μεγάλες μπίζνες, και με τη συνενοχή σχεδόν όλων των κυβερνήσεων, από του Μiter και του Quintana, ως του Μenem και του De la Rua.

Η πολιτική του χρέους δημιούργησε στην Αργεντινή γενιές τεχνοκρατών και γραφειοκρατών, που προτιμούσαν διεθνείς τράπεζες και οργανισμούς παρά τη χώρα τους.

Εκπαιδευμένοι στο Harvard, το Chicago, την Oξφόρδη ή το Μπουένος Άιρες,τα πορτρέτα τους κοσμούν τους επίσημους διαδρόμους.

Εκεί μπορείτε να δείτε λομπίστες του 19ου αιώνα, όπως ο Manual Garcia και ο Belaustegui, ή τα τελευταία κεφάλια του δημόσιου τραπεζικού συστήματος, Pedro Pou, Macarrone και Colombo, διαχειριστές ενός χρέους που γεννήθηκε στη δεκαετία του ’70, την εποχή της στρατιωτικής δικτατορίας. Το παρόν χρέος ήταν ο νόθος απόγονος της στρατιωτικής δικτατορίας.

Παρ’ όλο που τα δικαστήρια απέδειξαν τη δόλια προέλευσή του, H πίεση της επικύρωσης υπερίσχυσε. Από τότε υπαγόρευσε εθνικές πολιτικές και απεμπλούτισε την εθνική κληρονομιά.

Και αυτό συμβολίζεται τέλεια από το άγαλμα του George Canning, έναν υπερασπιστή των αποικιακών πολιτικών, δωρεά της Βρετανικής κυβέρνησης το 1857, σε αναγνώριση του χρέους.

Ήττα των αμερικανών στο Βιετνάμ.

Οι συντηρητικοί επιστρέφουν στην εξουσία.

Κρίση και αύξηση τιμών του πετρελαίου

Τα πετροδολλάρια πλημύρισαν τον κόσμο

Οι τράπεζες δίνουν πιστώσεις με 3%

Γέννηση του χρέους του τρίτου κόσμου

Tα επιτόκια φτάνουν στο 16%

Χρεωκοπία των χρεωμένων κρατών

Μία συμμαχία ξένων τραπεζών και πολυεθνικών αποκτά εξουσία στην Αργεντινή.

Έπειτα από 7 χρόνια νεο-φιλελεύθερων πολιτικών, η δικτατορία αφήνει μία χώρα απογυμνωμένη, με ένα εξωτερικό χρέος 45 δισεκατομμυρίων δολλαρίων, από το οποίο το μισό είναι ιδιωτικό χρέος.

23 δισεκατομμύρια ανήκουν στις τράπεζες και στις πολυεθνικές που επιχειρούν στη χώρα όπως η Citibank, η First Boston, η Chase Manhattan, η Bank of America, η Banco d’ Italia, η Banco de Lodres, η Banco Espanol, η Banco Frances, η Deutsche Bank, η Banco Rio και η Banco Quilmes, η banco Galicia και πολλές άλλες.

Αλλά και πολυεθνικές όπως oι Esso, Fiat, IBM, Ford, Mercedes Benz, Swift, Pirelli, καθώς και εθνικές εταιρείες ιδιοκτησίας των Perez Companc, Bulgheroni-Bridas, Macri, Techint, Fortabat, Pescarmona, Gruneisen, Soldati, Cogasco, Celulosa και άλλες.

Ένα υπερβολικό ιδιωτικό χρέος με το οποίο επιβάρυνε τη χώρα ένας κορυφαίος γραφειοκράτης της δικτατορίας ο Domingo Cavallo. Ένας «υπερ-υπουργός» οικονομικών των κυβερνήσεων Μenem και De la Rua, είναι υπέυθυνος για την κατακόρυφη αύξηση του χρέους και τη χειρότερη λεηλασία που υπέφερε ποτέ ο λαός της Αργεντινής.

KΛΕΦΤΕΣ- ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ

Ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα.

Τώρα ο κόσμος πρέπει να διαδηλώσει ειρηνικά για να προστατεύσουν τις καταθέσεις τους, που κατασχέθηκαν από τις τράπεζες Mε τη συνενοχή της κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση έπρεπε να εγγυηθεί τα δικαιώματα των πολιτών, όχι να τους κλέψει.

»Δολλάριο-δολλάριο, αποταμίευα κατά τη διάρκεια 25 χρόνων δουλειάς, ώστε να μπορέσω να ζήσω αξιοπρεπώς όταν πάρω σύνταξη, όχι με την κρατική σύνταξη, Γιατί οι τράπεζες δε μας μεταχειρίζονται όπως τους ξένους πελάτες τους;

Επέλεξα ιδιωτικές τράπεζες, δεν εμπιστευόμουν τις δικές μας. Εξαπατήθηκα ήδη το 1989. Πρέπει να είμαι βλάκας. Τι θέλουν; Καμιά βόμβα; Δεν είναι του χαρακτήρα μου, γι αυτό χτυπάω την κατσαρόλα μου. Μαγείρευα σ’ αυτήν για τα παιδιά μου. Κάθε φορά που την κοιτάζω, θυμάμαι αυτούς τους παλιανθρώπους, αλλά θα ξέρω ότι πάλεψα για τα δικαιώματά μου.

Eίμαι ο αρχαιότερος εφημεριδοπώλης στην Avellaneda. Για 65 χρόνια πουλούσα εφημερίδες. Όλες μου οι οικονομίες είναι στη Citibank. O διευθυντής λέει ότι θα μου τις επιστρέψουν, Είναι ψέμα! Ό,τι αποταμίευσα κάνοντας θυσίες είναι στα χέρια τους».

Στην πραγματικότητα οι ξένες τράπεζες χρωστάνε χρήματα στους Αργεντινούς. Κατά κάποιο τρόπο, πρόκειται για ανεστραμμένο χρέος.

Οι μητρικές εταιρείες πρέπει να φέρουν ευθύνη για τις καταθέσεις. Αυτό ορίζεται από νόμο της Αργεντινής του 1971, στην πασίγνωστη υπόθεση Swift Deltec, η οποία επικύρωσε ότι οι μητρικές εταιρείες ήταν υπεύθυνες για τα χρέη των θυγατρικών τους.

Eίναι απάτη να εμφανίζεται η κυβέρνηση υπεύθυνη για τα χρέη των τραπεζών.

Είναι απάτη να θεωρείται η κυβέρνηση υπεύθυνη για τα χρέη του ιδιωτικού τομέα.

Τι γίνεται με το εξωτερικό χρέος; Αυτό το χρέος είναι πλασματικό, ποικιλοτρόπως.

Με ένα θεμελιώδη τρόπο, είναι ανήθικο να ξαναπληρώσεις τις τράπεζες όταν έχεις 18 εκατομμύρια ανθρώπους χτυπημένους από τη φτώχεια και 9 εκατομμύρια άπορους. Υπάρχει μία προτεραιότητα ανθρωπιστική.

Άλλωστε οι τράπεζες χρέωσαν τοκογλυφικά επιτόκια. Αν χρέωναν φυσιολογικά επιτόκια, το εξωτερικό χρέος θα είχε αποπληρωθεί το 1988.

Ποια ήταν αυτή η απάτη; Oι μητρικές εταιρείες δάνεισαν τις θυγατρικές τους, άρα αυτές ήταν εσωτερικές κινήσεις.

Aυτά τα δάνεια ενσωματώθηκαν στο εξωτερικό χρέος, ενώ ουσιαστικά ήταν εσωτερικά δάνεια των εταιρειών. Αγοράστηκαν δολλάρια εδώ και τοποθετήθηκαν σε λογαριασμούς στις ΗΠΑ.Mε αυτή την κατάθεση ως ασφάλεια, παίρνεις ένα δάνειο για αγορά περισσοτέρων δολλαρίων κλπ. εξαιτίας της διαφοράς των επιτοκίων.

 Πρόκειται για αυτό που είναι γνωστό ως «ανακυκλώση» κεφαλαίων, και πολλοί πλούτισαν από αυτό.

Oι κύριοι δικαιούχοι ήταν οι μεγάλοι όμιλοι, ως συνήθως.

Στο τέλος της προεδρίας του Alfonsin το εξωτερικό χρέος ήταν γύρω στα 54 δις δολλάρια.

Ο Menem έφησε τους πιστωτές να ορίσουν τι τους οφείλονταν.

Το Κονγκρέσο ποτέ δεν αμφισβήτησε το χρέος, αψηφώντας το σύνταγμα και αποφάσεις δικαστηρίων.

Δέκα χρόνια αργότερα, το χρέος έφτασε τα 130 δις δολλάρια.

Ένα καλό παράδειγμα είναι αυτό που επινόησαν οι βορειοαμερικανοί το 1898, την εποχή που είχαν καταλάβει την Κούβα. Μερικές Ισπανικές τράπεζες είχαν χορηγήσει δάνεια στην αποικιακή κυβέρνηση της Κούβας. Οι βορειο-αμερικανοί είπαν: Αν ο λαός της Κούβας δεν κέρδισε από αυτά τα δάνεια, δεν υπήρχε δημόσιο χρέος.

Το 1923, μία Βρετανική τράπεζα, η Royal Bank του Καναδά, δάνεισε ένα μικροπρεπή τύραννο της Κόστα Ρίκα, ονόματι Tinoco, ένα ποσό που χρησιμοποίησε για προσωπικούς σκοπούς. Η Royal Bank of Canada ζήτησε από την Κόστα Ρίκα να εξοφληθεί. Έγινε μήνυση, στην οποία μεσολαβητής ήταν ένας πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, ο William Taft. O πρόεδρος Taft ηγήθηκε των διαφορών λέγοντας: Πρόκειται για ένα ιδιωτικό χρέος, όχι για δημόσιο χρέος. Δε μπορεί να υπάρχει ένα δημόσιο χρέος χωρίς «δημόσιο», δηλ. χωρίς το δημόσιο να δικαιούται ή να επωφελείται από αυτό.

Aυτές οι πράξεις ποτέ δεν οφέλησαν το δημόσιο, το αντίθετο μάλιστα.

Είναι το άτομο που ψωνίζει σε ένα super market και πληρώνει ΦΠΑ, τελικά πληρώνει για τα ιδιωτικά χρέη των μεγάλων εταιρειών, ή των πολύ πλούσιων ανθρώπων.

Το πρόβλημα των ιδιωτικών χρεών, είναι ότι παρανόμως εθνικοποιήθηκαν από τον κο Cavallo, πρέπει οπωσδήποτε να επανεξεταστεί.

Ποιά είναι η θεωρία;

Είναι η θεωρία του απεχθούς χρέους.

Η διευθύντρια του ΔΝΤ Karen Lissakers, παρουσιάζοντας το στις ΗΠΑ είπε: «Αν εφαρμόζαμε τη θεωρία του απεχθούς χρέους, το χρέος του τρίτου κόσμου δε θα υπήρχε πλέον.»

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ

Η δημοκρατία επανεγκαθιδρύθηκε με τον Ριζοσπαστικό Raul Alfonsin και τη σοσιαλ-δημοκρατική του προσέγγιση. Υποσχέθηκε να υπερασπιστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα, να καταπολεμήσει τη φτώχεια και να δείξει ότι σε μία δημοκρατία «έχεις παιδεία, φροντίδα και φαγητό».

»Έχουμε την τεράστια ευθύνη να εγγυηθούμε τη δημοκρατία και να σεβαστούμε τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Αργεντινή. Όπως έχουμε πει, αυτό σημαίνει ότι το κράτος δε μπορεί να ενταχθεί στις διεθνείς οικονομικές ομάδες, ή στις προνομιούχες τοπικές ομάδες»

Αλλά το κράτος ήταν χρεωκοπημένο, και έπρεπε να κάνει μία επιλογή.

Ο υπουργός οικονομικών Grinspun, πρότεινε να αντιμετωπιστεί το χρέος και να ευνοηθεί η ανάπτυξη.

Ο Alfonsin δεν το υιοθετεί και συμφωνεί με την οικονομική εξουσία.

Η μόνη λύση είναι μία πολιτική λιτότητας, που θα είναι πολύ σκληρή και απαιτεί μεγάλη προσπάθεια από όλους. Αποκαλείται, οικονομία του πολέμου. Τα δραστικά μέτρα ονομάζονται «σχέδιο του Νότου«.

Για άλλη μία φορά, τεράστια δημόσια κεφάλαια μεταφέρονται στις τράπεζες και τις εταιρείες.

Ο Alfonsin κάνει δύο πράγματα ταυτόχρονα: Υπόσχεται να αποκυρήξει το χρέος αλλά δίνει εντολή στον πρόεδρο της κεντρικής τράπεζας να το νομιμοποιήσει.

[δίκη των εγκλημάτων της δικτατορίας]

Δίνει χάρη στους κατηγορούμενους αξιωματικούς του στρατού για τα εγκλήματα της δικτατορίας, αλλά δύο χρόνια αργότερα, oι νόμοι «Λόγω Υπακοής» απαλλάσουν από τα διεπραχθέντα εγκλήματα κατόπιν εντολής άνωθεν. Nόμοι που προήλθαν από την ανταρσία των στασιαστών αξιωματικών με τα «βαμμένα πρόσωπα».

Ο κόσμος αφήνει τα σπίτια του και βγαίνει στους δρόμους αψηφώντας τα τανκς…

»Αρκετά πια με το στρατό!»

O Alfonsin δίνει αμνηστία στους στασιαστές.

Αγαπητοί συμπατριώτες, Καλό Πάσχα! Οι αντάρτες… παρέδωσαν τα όπλα τους. Ανάμεσά τους, υπήρχαν ήρωες του πολέμου των Φώλκλαντ, που αστειεύονταν…

Η εκλογική ήττα του ριζοσπαστικού κόμματος επιταχύνει την κρίση.

Η αστάθεια του χρηματιστηρίου και η έκρηξη του υπερπληθωρισμού οδηγούν σε επιδρομές στα σούπερ-μάρκετ.

Ο Alfonsin oδηγείται σε παραίτηση 6 μήνες πριν το τέλος της θητείας του.

Ο νεο-Περονιστής Carlos Menem γίνεται πρόεδρος αφού είχε ήδη κυβερνήσει, για πολλά χρόνια την επαρχία της La Rioja, μία από τις φτωχότερες της χώρας.

Η αστραπιαία άνοδός του συνέπεσε με την πτώση του τείχους του Βερολίνου και με τις ιδέες της «συναίνεσης της Washington».

Με την ειλικρίνεια του και τις χειρονομίες ιεροκήρυκα, υπόσχεται παραγωγική επανάσταση και μεγάλους μισθούς. Έχει μακρυές φαβορίτες σαν τον επαναστάτη Facundo Quiroga, τον «Τίγρη των Πεδιάδων». 

Λίγες μέρες αργότερα, εγκαταλείπει τις φαβορίτες του και τις υποσχέσεις του για μεταρρυθμίσεις, και προδίδει τους ψηφοφόρους του. Υιοθετεί το πρόγραμμα της φιλελεύθερης συντηρητικής μειοψηφίας, σκηνοθετημένο από τον πρώην στασιαστή αξιωματικό Αlvaro Alsogaray.

Τα πάντα έχουν αλλάξει τώρα, υπάρχει μία καινούργια σχέση ανάμεσα στους συντηρητικούς και τους Περονιστές.

Κανένας πριν το Menem δεν είχε τολμήσει τέτοια προδοσία μέχρι στιγμής, ή να αναλάβει τόσο κυνικά πράξεις εναντίον του έθνους. Το διπρόσωπο παιχνίδι του νέου ηγέτη θα διαλύσει 50 χρόνια λαϊκής αντίστασης.

Επιβάλει υποταγή στο παγκόσμιο μοντέλο, δίνει αμνηστία στους επικεφαλείς της χούντας, και προδίδει εκατομμύρια εργαζόμενους που έζησαν την καταπίεση . Eγκαταλείπει το δημοφιλή αντι-ιμπεριαλισμό και την πολιτική διαφοροποίηση που εκθειάστηκε από τον Περόν και την Εβίτα και ξεκινάει μία «φυσιολογική σχέση» με τις ΗΠΑ.

Oι πολιτικές του θα υπαγορευθούν από την Παγκόσμια τράπεζα και το ΔΝΤ.

Αλλά η προδοσία δεν ήρθε μόνο από τον Menem

Πολλοί από τους πολιτικούς και τους ηγέτες των συνδικάτων εγκατέλειψαν μία ολόκληρη ζωή αντίστασης.

Πολλοί από αυτούς δέχτηκαν ρυθμίσεις έναντι αποζημιώσεων.

Άλλοι σκαρφάλωσαν στο όχημα των ιδιωτικοποιήσεων.

Γερουσιαστή Cafiero, είστε ένας ιστορικός ηγέτης του κόμματος των Περονιστών. Πώς εξηγείτε την προδοσία του Menem;

Συμβαίνει συχνά στην πολιτική ζωή όλων των χωρών. Υπάρχει ένα μικρό γαλλικό βιβλίο, «Επαινώντας την Προδοσία» όπου αποδεικνύεται ότι η προδοσία είναι μέρος και πάει πακέτο με την πολιτική. Για να πετύχεις, πρέπει να πεις ψέματα. Αν πεις αυτά που σκέφτεσαι δε θα σε ψηφίσει κανείς.

Μετά, άλλαξαν κάποιες διεθνείς παράμετροι… Και το μοντέλο βαθμιαία εξόντωσε τον εαυτό του.

Πώς εξηγείτε την ύπαρξη μίας πραγματικής «μαφιοκρατίας»;

Η οικονομική εξουσία, οι τράπεζες και η πολιτική τάξη…

Ένα κόμμα που προδίδει τις ιστορικές του ιδέες και παραδίδεται στον εχθρό, ένα κίνημα της εργατικής τάξης διαβρωμένο από την αποβιομηχάνιση, μολυσμένο με προδότες…

Δικαστήρια που τα κουκουλώνουν όλα αυτά,

Κόμματα της αντιπολίτευσης χωρίς πολύ χώρο να ελιχθούν… και αποτέλεσμα όλων αυτών είναι…

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΥΡΡΙΚΝΩΝΕΤΑΙ

Το νεο-φιλελεύθερο μοντέλο του Menem είναι συνώνυμο με την επιδείνωση της δημοκρατίας και τη διαφθορά.

Το πολιτικό του μοντέλο χρειάζεται ένα χειραγωγημένο ανώτατο δικαστήριο και τα ομοσπονδιακά δικαστήρια υπό τον έλεγχό του, και για πρόσθετη εξουσία την εξουσιοδότηση του κοινοβουλίου.

Mέσα σε ένα μήνα κατάφερε να περάσει το νόμο των νόμων, τη Μεταρρύθμιση του Κράτους, που του άνοιξε το δρόμο για τις ιδιωτικοποιήσεις.

H δημοκρατία γελοιοποιήθηκε από το κοινοβούλιο κατά την εποχή του Menem.

Έδωσε στους υπουργούς υπερβολική εξουσία, απόλυτη εξουσία, πλήρη δημόσια εξουσία. Έδωσε στους υπουργούς την εξουσία να ιδιωτικοποιήσουν τις κρατικές επιχειρήσεις, χωρίς απογραφές, ισολογισμούς, χωρίς εκ των προτέρων επαλήθευση, αν αυτές οι επιχειρήσεις δημιουργούσαν κέρδη ή ζημιές.

Που σημαίνει ότι αυτή η ψηφοφορία ήταν η εκκίνηση της λεηλασίας της κρατικής περιουσίας.

Ποιος το ψήφισε;

Οι νεο-Περονιστές, oι Ριζοσπάστες, υποχρεωτικά…

Θυμάμαι πολύ καλά τον Ριζοσπάστη Jaroslavsky να διατάζει πολλούς από τους γερουσιαστές του να αποσυρθούν από τη βουλή ώστε να μπορέσουν οι νεο-Περονιστές να περάσουν αυτούς τους νόμους.

Σπάνια συμβαίνει να έρθει στην εξουσία μία μειοψηφία χωρίς να ρίξει μία βόμβα, ή έναν πυροβολισμό. Αυτό πέτυχε ο συντηρητικός Alsogaray για τη μεταρρύθμιση του κράτους. Ήταν το όργανο που έδωσε στο Menem, απόλυτες, δικτατορικές εξουσίες, που ακόμη και ο δικτάτορας Videla δεν είχε ποτέ.

-Ο Alsogaray το είπε ανοιχτά.

-Τι είπε;

Είπε στους νεο-Περονιστές ότι έπαιρναν μέρος σε μία εξαιρετική στιγμή, ότι θα είχαν πλήρη εξουσία.

Αλλά τώρα, η φαινομενικά δημοκρατική εξουσία επρόκειτο να πραγματοποιηθεί από εκείνους που κάποτε λογόκριναν, εκτελούσαν και έσφαζαν.

Αυτό είναι που έφερε ο Αlgosaray.

Πόσο θα το τραβούσαν;

Τι ήταν ικανοί να κάνουν;

Πολύ περισσότερα.

Και το συνέχιζαν.

Yπήρχαν καταγγελίες για την ιδιωτικοποίηση της εθνικής εταιρείας πετρελαίου YPF.

Ένας από το κονγκρέσο κατήγγειλε το έμβασμα σε γερουσιαστές για δωροδοκία 8 εκατ. δολλαρίων, μετά από λίγες ώρες το αρνήθηκε.

[νόμος ιδιωτικοποίησης της YPF]

Από 130 παρόντες στο κονγκρέσο, 114 ψήφισαν «ΝΑΙ», 10 ψήφισαν «ΟΧΙ», και μία αποχή.

»Θα έπρεπε να είμαστε χαρούμενοι που η βουλή επιτέλεσε τα καθήκοντά της. Για την Αργεντινή, είναι μία μέρα αγαλλίασης. Από εδώ και πέρα, το πετρέλαιο ανήκει στις επαρχίες, η YPF θα εισαχθεί στο χρηματιστήριο και θα οφεληθεί από τις ιδιωτικές επενδύσεις. Χάρη σ’ αυτό οι γέροι συνταξιούχοι, θα επωφεληθούν με δισεκατομμύρια δολλάρια…

Αυτά τα ωραία λόγια έκρυψαν μία από τις πιο απεχθείς πράξεις που διέπραξε το κοινοβούλιο. Με τη βοήθεια γερουσιαστών του κονγκρέσου που είχαν δωροδοκηθεί, ψήφισε την ιδιωτικοποίηση της YPF και της εταιρείας αερίου,των δύο μεγαλύτερων εταιρειών της Αργεντινής.

Η χώρα έχασε επιχειρήσεις που χρηματοδοτούσαν τις υποδομές της, και φυσικά οι συνταξιούχοι και οι εργαζόμενοι εξαπατήθηκαν.

Η αντιπολίτευση δε μπορούσε να το προλάβει, αν και οι αντιφρονούντες Περονιστές σχημάτισαν την «Ομάδα των οχτώ«.

Μεταρρύθμιση του κράτους δε σημαίνει ιδιωτικοποίησή του.

Σε μία αναδυόμενη χώρα, δεν αρχίζεις με απολύσεις.

Άλλοι αντίπαλοι της λεηλασίας της εταιρείας πετρελαίου απειλήθηκαν ή δέχτηκαν επιθέσεις.

Το Μάιο του 1991, για τη στοιχειοθέτηση κατηγοριών εις βάρος του Μenem για τη διάλυση της YPF, έφαγε έξι σφαίρες στα πόδια.

» Η ιδιωτικοποίηση της YPF είναι σκέτη τρέλα. Είναι εξωφρενική κλοπή. Φυσικά υπήρξε διαφθορά! Είναι γεγονός.  Πηγαίνει χέρι-χέρι με τις ιδιωτικοποίησεις. Κοιτάξτε απλά την περιουσία αυτών που ψήφισαν για αυτό. Εννοώ τους ηγέτες. Κοιτάξτε τους… Δεν υπάρχει απόδειξη… Κανείς δεν είδε βαλίτσες γεμάτες δολλάρια. Παρ’ όλα αυτά δεν το αρνήθηκαν ποτέ.»

Υπήρχαν τόσο πολλά λόμπυ, τόσο πολλά χρήματα που κυκλοφορούσαν συνέχεια, τόσες πολλές σιωπηρές συμφωνίες…. ενώ τα μίντια εξήραν τα πλεονεκτήματα των ιδιωτικοποιήσεων. Όπως ο δημοσιογράφος της τηλεόρασης Neustadt. Eίχε υψηλά ποσοστά.

Όχι μόνο οι πολιτικοί, και οι δημοσιογράφοι και τα μίντια, έπαιξαν επίσης ρόλο.

» Πόσο καιρό πρέπει να ανεχόμαστε αυτή την ηλιθιότητα; Η τηλεόραση και το ραδιόφωνο στα χέρια ηλιθίων, για ένα έθνος ηλιθίων; Πόσο ακόμα; »

Το κογκρέσο αυτής της μαφιόζικης δεκαετίας, που ψήφισε τόσο ντροπιαστικούς αντεθνικούς νόμους, χρειαζόταν την αστυνομία να το προστατέψει.

Ο κόσμος ήταν τόσο εξοργισμένος που κάθε εβδομάδα διαδήλωνε. Συνταξιούχοι, δάσκαλοι,δημόσιοι υπάλληλοι, φοιτητές, εργάτες, και οι άνεργοι κάθε επαγγέλματος.

Ήταν το ξεκίνημα μίας σκοτεινής εποχής.

O εθνικός προϋπολογισμός έπρεπε να εγκριθεί από την Washington πριν εγκριθεί από το κογκρέσο.

Η κυβέρνηση ζήτησε την κατανόηση του κόσμου, επειδή η χώρα είχε γονατίσει…

» Μας φώναζαν «υψωμένα χέρια» . Είμασταν αφοσιωμένοι, δεσμευμένοι. Ψηφίζαμε με κλειστά μάτια, όπως μας ζητούσε το κόμμα. Μας φώναζαν «υψωμένα χέρια».  Nομοθετούσαμε χωρίς να θυμόμαστε, τους ψηφοφόρους μας,που προδώσαμε και δεν ακούγαμε τις αποδοκιμασίες τους… »

ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ

Το όργανο που χρησιμοποιήθηκε για να εφαρμόσει το νεοφιλελεύθερο μοντέλο  ήταν το «Σχεδιο του Μετασχηματισμού» που απελευθέρωσε τις εισαγωγές και βασιζόταν σε ένα ψέμα:

Ένα πέσο ισούνταν με ένα δολλάριο. Κατάφερε να σταματήσει τον πληθωρισμό, αλλά άφησε ανυπεράσπιστεςτις εθνικές βιομηχανίες.

Μέχρι τότε, η χώρα παρήγαγε το 95% της κατανάλωσής της και εξήγαγε μηχανήματα, τραίνα, και οικιακές ηλεκτρικές συσκευές.

Στο εξής, εισήγαγε υφάσματα, κρέας, γαλακτοκομικά, φρούτα και ζυμαρικά…

Η χώρα είχε «δολλαριοποιηθεί».

Μπορούσες να πληρώσεις για τα πάντα είτε σε πέσος είτε σε δολλάρια.

Αλλά με μηδενικό πληθωρισμό, oι πιστωτικές κάρτες και οι τράπεζες δάνειζαν με τοκογλυφικά επιτόκια 50% το χρόνο, όταν στις ΗΠΑ και την Ευρώπη,τα επιτόκια ήταν στο 7%.

Η ευφορία της ισοτιμίας πέσο/ δολλαρίου έθεσε τους έμπορους και τις μικρές επιχειρήσεις εκτός ανταγωνισμού και τους οδήγησαν στη χρεωκοπία.

Εκατοντάδες εργοστάσια και εργαστήρια εξαφανίστηκαν: Στην υφαντουργία, τη μεταλλουργία, τα ανταλλακτικά αυτοκινήτων, στα καταναλωτικά αγαθά και πολλές άλλες.

Αυτά ήταν τα χρόνια των διαδηλώσεων και της παράνομης απόκτησης πλούτου.

Οι δωροδοκίες και οι απάτες σαρώνουν τη χώρα.  Το κράτος ήταν συνώνυμο της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας.

H πολιτική καταντάει θέαμα έτσι οι νεο-Περονιστές μπορούσαν να περάσουν τέτοιους νόμους.

Το σχέδιο του Μετασχηματισμού ήταν μέρος ενός παγκόσμιου σχεδιασμού συνδεδεμένο με ένα χρέος που είχε γίνει ανεπανόρθωτο.

Το 1992, ο υπουργός οικονομικών Cavallo διαπραγματεύτηκε με τον υπουργό οικονομικών των ΗΠΑ, Nicholas Brady, την ανταλλαγή του χρέους με αντάλλαγμα την εθνική κληρονομιά της χώρας, σε μία προσυμφωνημένη τιμή.

Kρατικές επιχειρήσεις αγοράζονται, με κρατικά ομόλογα καθηλωμένα στο 15% της ονομαστικής τους αξίας, αλλά εξαγοράσιμα στο 100%.

Αυτή η συμφωνία έκανε τη χώρα να χάσει περισσότερα από 30 δις δολλάρια.

IΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Η κυβέρνηση της Αργεντινής κατάφερε να περάσει επτά θεμελιώδεις ιδιωτικοποιήσεις, σε επτά στρατηγικούς τομείς της χώρας. Προχώρησε στην ιδιωτικοποίηση της τηλεόρασης, της τηλεφωνίας, του επικείμενου συστήματος διοδίων, των επικείμενων παραχωρήσεων δρόμων και σιδηροδρόμων, καθώς επίσης και την ιδιωτικοποίηση του ραδιοφώνου, χωρίς φυσικά να ξεχάσουμε, την ιδιωτικοποίηση των εθνικών αερογραμμών.

Εκπονήθηκε ένας δεκάλογος, ο δεκάλογος των «Μενεμιστών» για τη μεταρρύθμιση του κράτους.

Τίποτα από αυτά που ανήκουν στο κράτος, δε θα μείνει στα χέρια του.

Tίποτα δε γλίτωσε.

Άσχετα από το τι ήταν, ή πόσο άξιζε, ή πώς και γιατί πουλήθηκε.

Βγαλμένες από μεθόδους άλλων αιώνων, αυτές οι ιδιωτικοποιήσεις ήταν μία επέκταση των παλιών αποικιοκρατικών απαλλοτριώσεων.

Κάποτε, είχε κλαπεί από την Ποτόζι το ασήμι και ο χρυσός.

Τώρα κλάπηκαν το πετρέλαιο, το νερό και οι επικοινωνίες.

Οι ξένες εταιρείες έκαναν στη χώρα ό,τι δεν μπορούσαν να κάνουν στις χώρες τους. Παράβαση των έργων. Είχαν απαλλαγεί για τη μη εκτέλεση των έργων.

Οι τιμές αυξήθηκαν για να κάνουν τους χρήστες να πληρώσουν τις επενδύσεις τους.

Δεν χρειάζονταν νέο κεφάλαιο. Όσο περισσότερο ρισκάρεις, τόσο περισσότερα κερδίζεις.

Στην Αργεντινή, το καθόλου ρίσκο απέφερε τεράστια κέρδη. Προνομιακή κερδοφορία. Διπλασίασαν ή τριπλασίασαν τις τιμές σε δολλάρια.

26 ιδιωτικοποιημένοι φορείς, 13% του συνολικού αριθμού μάζεψαν το 60% του εισοδήματος.

26 ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ – 60% ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΩΝ

Η France Telecom στην Αργεντινή είχε κερδοφορία της τάξης του 15% και η Τelefonica 16%, την ίδια ώρα που οι δέκα μεγαλύτεροι διεθνείς φορείς έχουν κατά μέσο όρο κερδοφορία 5,4%. 5% Παγκοσμίως – 16% στην Αργεντινή

Αυτοί οι φορείς είναι ιδιωτικοί στην Αργεντινή και δημόσιοι στις χώρες τους.

Οι επιχειρήσεις της Αργεντινής πουλήθηκαν χωρίς χρέη.

To κράτος φρόντισε για τις 150.000 απολύσεις που απαιτήθηκαν από τους αγοραστές.

Οι κύριοι επενδυτές ήταν Ισπανοί και Γάλλοι:

Η κερδοφόρα ENTEL πουλήθηκε στο 1/5 της αξίας της στην Τelefonica και τη France Telecom, που την επιβάρυναν με χρέος 6 δις δολλαρίων.

Οι αερογραμμές της Αργεντινής ήταν κερδοφόρες και είχαν 37 αεροσκάφη. Η Ισπανική Ιberia την υποθήκευσε για να την αγοράσει, και την ξεγύμνωσε από όλο το ενεργητικό της.

Η κρατική εταιρεία υδάτων πάρθηκε από ένα ευρωπαϊκό όμιλο που διοικούνταν από τη Suez και τη Vivendi. Αφού τη χρέωσε 8 φορές το ενεργητικό της, αποκτήθηκαν τεράστια κέρδη, αλλά τα συμφωνημένα έργα δεν ολοκληρώθηκαν.

800.000 άνθρωποι αφέθηκαν χωρίς πόσιμο νερό, και ένα εκατομμύριο χωρίς υπονόμους.

H χειρότερη περίπτωση είναι ίσως των σιδηροδρομικών γραμμών που έφερε ένα μοιραίο χτύπημα στις τοπικές οικονομίες. Χιλιάδες οικογένειες έπρεπε να μετακινηθούν. Από τα 36.000 km που υπήρχαν, έμειναν μόνο 8.000 km.

Υπήρχαν 95.000 δουλειές, τώρα έμειναν μόνο 15.000.

Δέκα χρόνια μετά, το κράτος πληρώνει όλο και περισσότερες επιδοτήσεις, και τώρα οφείλει στην Παγκόσμια Τράπεζα 700 εκατομμύρια δολλάρια που δανείστηκε για να πληρώσει τις απολύσεις, και άλλα 700 εκατομμύρια σε τόκους… απλώς για να χαθούν 80.000 θέσεις εργασίας!

Δισεκατομμύρια σε επιδοτήσεις

Υποτίθεται ότι με τις ιδιωτικοποιήσεις θα τελείωναν οι επιδοτήσεις που ηγούνταν του δημοσίου ελλείμματος. Η ειρωνία σήμερα είναι ότι οι περισσότερες από τις ιδιωτικοποιημένες εταιρείες, είναι επιδοτούμενες.

Μόνο για το σύστημα των εθνικών αυτοκινητοδρόμων, η επιδότηση ήταν 1,1 δις δολλάρια.

Και αφού τα 980 εκατομμύρια για τη απόκτησή τους δεν πληρώθηκαν, έκλεψαν συνολικά 2 δις δολλάρια!

Δεν κατέβαλαν το τέλος. Πρέπει να πληρώσεις ένα τέλος για να χρησιμοποιήσεις δημόσια ιδιοκτησία που ανήκει σε κάποια χώρα. Δεν το πλήρωσαν ποτέ. Ούτε για τους δρόμους, το ταχυδρομείο, τα αεροδρόμια…

ΑΜΝΗΣΤΕΙΑ

H νομική προστασία πάντα ευνοούσε τους ομίλους. Κανείς δε διαπραγματεύτηκε για τους καταναλωτές.

Γιατί τόση αμνηστεία; Είναι η πολιτική.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΟΜΙΛΟΙ

Μεγάλες δουλειές και πολιτικές ραδιουργίες.

Οι μεγάλοι όμιλοι

Οι ιδιωτικοποιήσεις σχεδιάστηκαν προς το συμφέρον των μεγάλων ομίλων.

Αυτοί χρηματοδότησαν όλες τις προεκλογικές εκστρατείες, όλες τις κυβερνήσεις, όλους τους πραξικοπηματίες, όλους τους μεγάλους εργολάβους δημοσίων έργων.

Κανείς άλλος τομέας δεν επωφελήθηκε με τέτοια προνόμια:

Προστατευμένες αγορές, αστρονομικές επιδοτήσεις, φορολογικά προνόμια, υπερτιμολογήσεις, απαλλαγή από πρόστιμα για τη μη παρουσίαση έργου, επεκτάσεις των συμβάσεων παραχώρησης, και μετατροπή χρεών από δολλάρια σε πέσος.

Δεν τίμησαν τα συμβόλαιά τους με το κράτος, εξαπατώντας το και μηνύοντάς το για ζημιές.

Ανάμεσά τους ήταν: οι Socma και Sideco του Macri, η Bridas του Bulgheroni, η Fortabat του Loma Negra, η Pecom του Perez Companc, η Techint του Rocca, η Pescarmona του Benito Roggio και άλλες.

Η ανεργία εξαπλώνεται σαν επιδημία χολέρας, καταδικάζοντας όλη την κοινωνία. Oι ουρές των ανέργων γίνονται παντού όλο και μεγαλύτερες.Η ανεργία από το 11% έχει ξεπεράσει το 20%, χωρίς να υπολογίζονται οι εποχιακοί.

Ποια είναι η κατάσταση των εργαζομένων; Έχουν χάσει τους μισθούς τους, την κοινωνική τους προστασία, την ασφάλιση ανεργίας,την κάλυψη υγείας. Περισσότεροι από τους μισούς είναι λαθραίοι, μία κοινωνική κατάσταση που ισχύει μόνο για τις πιο υπο-ανάπτυκτες χώρες.

Ο κόσμος δεν τολμά να αντισταθεί, φοβάται τις απολύσεις. Φοβάται ότι την επόμενη μέρα μπορεί να μην υπάρχει καμία λύση.

Έτσι συμφωνούν σε περικοπές μισθών, επιδείνωση των συνθηκών εργασίας, εργασία σε ανθυγιεινό περιβάλλον.

Το να χάνεις τη δουλειά σου είναι σα να πέφτεις στο κενό, εντάσσεσαι σε ένα στρατό ζητιάνων, τον στρατό των αποκλεισμένων. Oδηγεί σε κατάθλιψη, σε άγχος…

Στην Λατινο-Αμερικάνικη χώρα όπου τα κοινωνικά δικαιώματα κάποτε είχαν προτεραιότητα, χιλιάδες άποροι άνθρωποι μαζεύτηκαν στην εκκλησία του San Cayetano, προστάτη-άγιου της εργασίας, ζητώντας βοήθεια.

Η ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ

Η Αργεντινή είναι μία μοναδική περίπτωση στον κόσμο και στη Λατινική Αμερική. Καμία άλλη χώρα δεν παρέδωσε το αέριο και το πετρέλαιό της χωρίς να έχει χάσει σε πόλεμο.

Η χώρα πραγματικά προδώθηκε από την άρχουσα τάξη.

Το Μεξικό, η Βραζιλία και η Βενεζουέλα ποτέ δεν ιδιωτικοποίησαν το πετρέλαιό τους.

Γιατί η πώληση της YPF ήταν καταστροφική; Εξαιτίας του ρόλου της YPF στη χώρα, και στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου.

Πρέπει να θυμηθείτε τότε που ο Μοsconi δημιούργησε την YPF, την πρώτη κρατική επιχείρηση στον κόσμο, το πετρέλαιο θεωρούνταν στρατηγικής σημασίας, και η πώληση καυσίμων ήταν εθνικού ενδιαφέροντος.

Aν η διεθνής τιμή ανέβαινε, η YPF κρατούσε την τιμή χαμηλά, σύμφωνα με το κόστος της και όχι την τιμή της αγοράς.

Η YPF δημιουργήθηκε το 1923 με εντολή του στρατηγού Μosconi. Το 1907, είχε ανακαλυφθεί πετρέλαιο στην Παταγονία. Παρά τους δυσφημιστές της, η εταιρεία πετρελαίου αναπτύχθηκε χωρίς την ανάγκη ξένων κεφαλαίων, και έγινε πρότυπο για τη Λατινική Αμερική. Επεκτάθηκε τόσο γρήγορα που κέρδιζε για τη χώρα όσα η επαρχία του Μπουένος Άιρες. Τα αποθέματά της υπολογίζονταν σε αξία 200 δις δολλαρίων.

Για να ιδιωτικοποιηθεί, έπρεπε να γίνουν πολλές παρατυπίες. Ουσιαστικά, αν εφαρμοζόταν ο νόμος, οι περισσότερες παραχωρήσεις σε ιδιώτες θα ήταν άκυρες.

Η Αργεντινή θα μπορούσε να ξαναχτίσει σύντομα την εθνική εταιρεία πετρελαίου, αν υπήρχε πραγματική πολιτική βούληση.

Τα στρατηγικά αποθέματα, αποτελούσαν τη μεγαλύτερηεπένδυση.

Xoρηγήθηκαν για 25 χρόνια, σε τιμή ίση με 9 μηνών παραγωγή.

Πουλήθηκαν τόσο φθηνά που ο Menem έπρεπε να κάνει τη συμφωνία αυτοπροσώπως.

19 δολλάρια για μετοχές που άξιζαν 38 δολ…

350 εκατ. μετοχές στα 19 δολλάρια είναι μία γιγάντια απάτη.

Προσέλαβαν ακόμα και την εταιρεία McKinley για να υποτιμηθούν τα αποθέματα της Αργεντινής. Ένα χρόνο αργότερα τα αποθέματα επανεμφανίστηκαν στην πραγματική τους αξία.

Άρα πούλησαν, το απόθεμα για 100, όταν η αξία του ήταν 140.

Ένα καρτέλ τεσσάρων πολυεθνικών εμφάνιζε τα υψηλότερα ποσοστά στον κόσμο στην Αργεντινή και πλήρωσε τα λιγότερα δικαιώματα.

Ποιος τους ελέγχει; Αντλούν όση ποσότητα θέλουν; Κάνουν μία ένορκη δήλωση. Που σημαίνει; Με μία ένορκη δήλωση, ενημερώνουν τους Αργεντινούς πόσο πετρέλαιο άντλησαν.

Τα αποθέματα, οι εγκαταστάσεις, πουλήθηκαν για ελάχιστα χρήματα.

Δεν είχαν να κάνουν τίποτα. Η τοποθεσία ήταν εκεί, με το προσωπικό και τις εγκαταστάσεις, και ό,τι ήταν απαραίτητο για τη μεταφορά του πετρελαίου. Μία υψηλής ποιότητας υποδομή που ανήκε στη YPF. Δεν είχαν να κάνουν τίποτα, και να ανησυχούν για την YPF, επειδή ήταν σχεδιασμένο το μέλλον της για 20 χρόνια. Τώρα την αξιοποιούσαν, επωφελούμενοι από τις κρατικές εξαγορές τους, από την άποψη των υποδομών του πετρελαίου και του αερίου.

Αυτή είναι η πραγματικότητα για την Αργεντινή.

Δε μπορείτε να καταλάβετε τη βιομηχανική ανάπτυξη στην Αργεντινή και την Παταγονία, χωρίς να γνωρίζετε για την YPF. Είχε αναπτύξει γραμμές σωληνώσεων, χαλυβουργίες, δρόμους και εργoστάσια, και έδωσε πνοή σε πολλές πόλεις, προσανατολιζόμενη στις κοινωνικές ανάγκες των κατοίκων τους. Ιδιαίτερα στις: Comodoro Rivadavia, Caleta Olivia, Cytral-Co και Plaza Huincul, που ήταν η πρώτη πετρελαϊκή πόλη στην επαρχία της Neuquen.

Όλα αυτά τα άδεια κτίρια, που είναι παραμελημένα, ήταν το συγκρότημα 1, το κτίριο διαχείρησης, η καρδιά της YPF.

Όταν ιδιωτικοποιήθηκε, ο κόσμος έπρεπε να φύγει, να βρει αλλού να ζήσει. Εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, αναζητώντας καινούργιους ορίζοντες.

Aμοιβόσασταν επαρκώς; Οι μισθοί; Κανένα πρόβλημα… Εδώ, κανείς δεν ήταν άπορος.

Αυτό που συνέβει ήταν ένα έγκλημα, μία δολοφονία. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μπορούσε να συμβεί αυτό.

Οι ιδιωτικοποιήσεις έγιναν σχεδόν χωρίς απογραφές.

Από την YPF εγκαταλείφθηκαν πολλά πράγματα που εξαφανίστηκαν. Μεγάλες μηχανές, για παράδειγμα… Oχήματα, καινούργιος εξοπλισμός, εξαρτήματα γεώτρησης, εργαλεία, ρουχισμός… Δεν κρατήθηκε τίποτα από πολλά στοιχεία που δε βρέθηκαν ποτέ.

Μπορείς να κατεδαφίσεις ένα υπόστεγο χωρίς να βρεθεί κανείς να ρωτήσει.

Αυτό είναι ό,τι απέμεινε από την PEXSE, μία εταιρεία που δημιουργήθηκε από το SUPE, το συνδικάτο εργατών πετρελαίου που έκανε τους εργάτες να πιστέψουν ότι μπορούν να είναι επιχειρηματίες. Η εταιρεία πτώχευσε, χρωστώντας μας λεφτά. Τα στελέχη της SUPE συμμετείχαν στην απάτη.

Ήξεραν πολύ καλά ότι θα διαλύονταν η YPF. Ο κόσμος πήρε 40-50.000 δολλάρια και συμφώνησε να απολυθεί.

Πληρώθηκαν για να εκπαιδευτούν στη ζαχαροπλαστική, στην επεξεργασία δεδομένων, οτιδήποτε, για ένα χρόνο.

Δέχτηκαν την ιδιωτικοποίηση και τις απολύσεις χωρίς να αγωνιστούν επειδή είχαν λεφτά στην τσέπη τους.

Μετά ξόδεψαν τα χρήματα, αγόρασαν αυτοκίνητο, επέκτειναν το σπίτι τους, ξεκίνησαν κάποια δουλειά.

Έμειναν πολλοί άνεργοι; 5.000 – 7.000, μπορεί περισσότεροι.

Δεν υπάρχουν αξιόπιστα νούμερα, αλλά είναι γνωστό ότι είναι χιλιάδες. Υπήρχαν χιλιάδες ημι-απασχολούμενοι, προσπαθώντας να ανταπεξέλθουν.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: