ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ – 19η Μαίου, ‘Ημέρα μνήμης τής γενοκτονίας τών Ποντίων. Ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα και αρχίζει τη δεύτερη και σκληρότερη φάση της Γενοκτονίας. Τό 1914 οί Τούρκοι ήταν μόνο 1.833.197, τό 15% τού τότε πληθυσμού τής Μικράς ‘Ασίας. !!!

                                                                 ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Οί Τούρκοι ‘ανέκαθεν φέρθηκαν στούς ‘Ελληνες τής Μικράς ‘Ασίας μέ μεγάλη σκληρότητα. ‘Επανειλλημένα προχώρησαν σέ σφαγές και βίαιους ‘εξισλαμισμούς, όπως τό 1520 ‘επί Σουλτάνου Σελέμ, στό β’ μισό τού 18ου αιώνα καί στίς ‘αρχές τού 18ου.

‘Από τούς ‘εξισλαμισμούς προέρχονται οί κρυπτοχριστιανοί (ή »ηλωστοί» στα ποντιακά) καί οί λεγόμενοι »Βαλαάδες» στήν Δυτική Μακεδονία.

Πολλοί κρυπτοχριστιανοί ζούσαν στίς περιοχές Κρώμνης, Σάντας, Τούγιας, Όφη, Σουρμαίνων, ‘Αργυρούπολης καί Σταυρίν τού Πόντου. Οί κρυπτοχριστιανοί τής Μικράς ‘Ασίας, πρίν τό 1922, υπολογίζονται ‘από 1.650.000  – 2.652.000.

‘Ακόμη καί σήμερα υπάρχουν δεκάδες χωριά μέ χιλάδες Έλληνες κατοίκους. 52 στήν ‘Οφη, 9 στήν Τούγια, 8 στά Σούρμαινα, στήν Ματσούκα, ‘Αργυρούπολη καί στήν Τραπεζούντα. Τέτοια χωριά είναι τά :  Ξένος, Καταχώρ, Μελικσά, ‘Ισκεντέρ (=’Αλέξανδρος), Βαμενάντων, Βάρη, Ζουρκαδάντων, Θωμαράντων, Σάιτα, Μεσοπλάια, Χότσικον κτλ. ‘Ολοι αυτοί μιλάνε τήν μητρική ‘Ελληνική Ποντιακή διάλεκτο καί έχουν ‘Ελληνική ‘Εθνική συνείδηση. Πολλοί δέ ‘από τούς ‘ηλικιωμένους δέν ξέρουν κάν Τουρκικά. !!! ‘Ο συνολικός τους ‘αριθμός υπολογίζεται σέ 500.000.

Συμπαγής ‘Ελληνικός πληθυσμός υπήρχε στίς περιοχές τής Σμύρνης, τής Κωνσταντινούπολης καί τής Προύσας καί γενικά στήν περιφέρεια τής ‘Ιωνίας καί τού Πόντου (Τραπεζούντας, Κερασούντας, ‘Αργυρούπολης, Τρίπολης, Κοτυώρων, Σινώπης).

Οί ‘Ελληνες τού Πόντου τό 1914 υπολογίζονταν σέ 700.000.

Το 1914 στην Μικρά Ασία, Αρμενία, Κουρδιστάν, ο πληθυσμός ήταν 12.512.846 κάτοικοι Έλληνες: Χριστιανοί Ορθόδοξοι 2.568.351, Διαμαρτυρόμενοι 5.500, Χριστιανοί Καθολικοί 18.000, Μελχίτες 14.461, Έλληνες πολίτες 54.004. Σύνολον 2.660.316. Οί Τούρκοι ήταν 1.802.697 και στις περιοχές Αρμενίας-Κουρδιστάν μόνον 30.500 σε σύνολο πληθυσμού 2.644.140 κατοίκων (τα στοιχεία από την Διάσκεψη Παρισίων Σεβρών).  Δηλαδή στά 1914 οι Τούρκοι ήταν μόνο το 15% του πληθυσμού στην Μ. Ασία, που προσπαθεί ‘ακόμη καί σήμερα να εκτουρκίσει όλες τις άλλες εθνότητες. Οί ‘Ελληνες ‘αποτελούσαν τό 26% τού πληθυσμού καί μαζί μέ τούς Κρυπτοχριστιανούς τό 45% περίπου. !!!

(Περιοδικό ‘Ελλοπία – Τεύχος 13, Νοέμβριος – Δεκέμβριος 1992).

19.05.2011

Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Οι περισσότεροι Κρυπτοχριστιανοί κατοικούσαν στον Πόντο, δεν μπορούσαν να εγκαταλείψουν τον Μωαμεθανισμό, διότι σύμφωνα με τον οθωμανικό κώδικα υπήρχε η ρητή διάταξη που όριζε την ποινή του θανάτου για τους Χριστιανούς που γίνονταν Μουσουλμάνοι και αργότερα επέστρεφαν στην παλιά τους πίστη.

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.

Μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο, οι Τούρκοι υποχρεώθηκαν να δεχτούν την αποκατάσταση των Κρυπτοχριστιανών ως Χριστιανών. Στον Πόντο ορίστηκαν επιτροπές που θα έκαναν την μεταγραφή τους. Επειδή όμως προσήλθαν πάρα πολλοί που δήλωναν ότι είναι Χριστιανοί και άλλαζαν τα ονόματά τους σε Χριστιανικά, οι Τούρκοι, για να αποτρέψουν αυτό το φαινόμενο, περιόρισαν τον χρόνο της μεταγραφής, ενώ οι επιτροπές χρονοτριβούσαν εσκεμμένα και δεν έκαναν δεκτές χιλιάδες αιτήσεις. Όταν έληξε ο χρόνος μεταγραφής των Κρυπτοχριστιανών σε Χριστιανούς, παρά τις διαμαρτυρίες, οι επιτροπές έκλεισαν και απαγορεύτηκαν οι μεταγραφές διότι δεν εδόθη καμμιά χρονική παράταση.

Το 1899 και το 1902, στο Βιλαέτι της Άγκυρας και στην περιοχή Ακ-Ντάγκ-Μάντεν, 1000 Κρυπτοχριστιανοί, που ονομάζοντο Σταυριώτες, διακήρυξαν πως είναι Χριστιανοί δημοσίως, αρνήθηκαν τα Μουσουλμανικά ονόματά τους και αρνήθηκαν να γράψουν τα παιδιά τους με Μουσουλμανικά ονόματα. Οι Τούρκοι αντέδρασαν, όχι μόνο δεν τους αναγνώρισαν σαν Χριστιανούς αλλά συνέλαβαν και 19 προκρίτους που τους φυλάκισαν-εξόρισαν. Το 1918 (στοιχεία του Υπυργείου Εξωτερικών της Ελλάδας) ο Μητροπολίτης Νικοπόλες-Κολονίας Πολύκαρπος διαμαρτύρεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ότι λόγω των Τουρκικών πιέσεων οι Χριστιανοί κατά χιλιάδες αλλαξοπιστούν για να γλυτώσουν (περιοχές Σαμψούντας, Τοκάτης). Ο Μητροπολίτης Αμισσού Καραβαγγέλης (Μακεδονομάχος) το 1925 πληροφορεί το Υπουργείο Εξωτερικών ότι στην Σινώπη το 1918 οι κάτοικοι δύο χωριών για να γλυτώσουν τις σφαγές αλλαξοπίστησαν. Το 1925 η Μικτή Επιτροπή ανταλλαγής πληθυσμών (Έλληνες-Τούρκοι) αρνήθηκε σʼ αυτούς τους κατοίκους των δύο χωριών να έλθουν στην Ελλάδα, διότι εγγράφησαν πλέον σαν Τούρκοι (αριθμός εγγράφου 2.153).

Το 1928 υπήρχαν καταγγελίες προς το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών πως στην περιοχή Ματσούκας εξισλαμίζουν τους κατοίκους με τη βία.

Το 1908 εκδηλώθηκε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.

Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!

Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.

Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

Το 1922-23 οι Κρυπτοχριστιανοί του Πόντου δεν ήλθαν στην Ελλάδα. Το εμπόδιο ήταν ότι είχαν ταυτότητες με Τουρκικά ονόματα και είχαν Τουρκική καταγωγή.

Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

http://www.sansimera.gr/articles/140

http://diavlos.info/index.php?option=com_content&view=article&id=61:2011-03-12-19-11-36&catid=38:business&Itemid=80

http://politicsgr.com/forum/showthread.php?t=580

Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αναφέρεται σε σφαγές και εκτοπισμούς εναντίον Ελληνικών πληθυσμών στην περιοχή του Πόντου που πραγματοποιήθηκαν από το κίνημα των Νεότουρκων κατά την περίοδο 19141923[1]. Εκτιμάται ότι στοίχισε τη ζωή περίπου 213.000-368.000 Ελλήνων[2][3]. Οι επιζώντες κατέφυγαν στον Άνω Πόντο (στην ΕΣΣΔ) και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, στην Ελλάδα. Τα γεγονότα αυτά αναγνωρίζονται επισήμως ως γενοκτονία από το Ελληνικό Κράτος και την Αυστραλία[4] αλλά και από διεθνείς οργανισμούς όπως η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών.

Θεωρείται μια από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες. Η γενοκτονία ήταν ένα προμελετημένο έγκλημα, το οποίο η κυβέρνηση των Νεότουρκων έφερε σε πέρας με συστηματικότητα. Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ήταν ο ξεριζωμός, η εξάντληση στις κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα, και τα στρατόπεδα θανάτου στην έρημο.

Η διεθνής βιβλιογραφία και τα κρατικά αρχεία πολλών χωρών βρίθουν μαρτυριών για το ειδεχθές έγκλημα, που διαπράχθηκε εναντίον του Ελληνικού λαού. Η Γενοκτονία των Ελλήνων πραγματοποιήθηκε παράλληλα με γενοκτονίες σε βάρος και άλλων χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλ. των Αρμενίων και των Ασσυρίων.

Θύματα

Για το ελληνικό πληθυσμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Μικρά Ασία και Ανατολική Θράκη από την Άνοιξη του 1914 μέχρι το 1923, ο Αριστοκλής Ι. Αιγίδης στο σημαντικότατο βιβλίο που έγραψε για το προσφυγικό ζήτημα «Η Ελλάς χωρίς τους πρόσφυγας» (Αθήνα 1934) τονίζει ότι «1.200.000 ψυχές αποτελούν τον τραγικόν εις ανθρώπινας απώλειας απολογισμόν του αγώνος». Ο Θεοφάνης Μαλκίδης, διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών και διδάσκει στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, τονίζει ότι «μιλάμε για πάνω από 800.000 Έλληνες». Στις 20 Μαρτίου 1922, ο Άγγλος διπλωμάτης Ρέντελ συνέταξε ένα μνημόνιο για τις τουρκικές ωμότητες σε βάρος των χριστιανών από το 1919 κι έπειτα. Στο προοίμιο αυτού του μνημονίου διαβάζουμε:

«Η επίτευξη της ανακωχής με την Τουρκία, στις 30 Οκτωβρίου 1918, φάνηκε να επέφερε μια προσωρινή παύση των διωγμών των μειονοτήτων εκ μέρους των Τούρκων, που διαπράχθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Στην επιδίωξη αυτών των διωγμών, είναι γενικώς αποδεκτό … ότι πάνω από 500.000 ‘Έλληνες εξορίστηκαν, εκ των οποίων συγκριτικώς ελάχιστοι επέζησαν…»[5].

Διεθνής αναγνώριση

Πριν από τον όρο «Γενοκτονία» υπήρχε ο όρος «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας».

Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα. Επίσης, στο 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη «της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρας εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος».

Στο Δεκέμβριο 2007 η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars ή IAGS) αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων, μαζί με την γενοκτονία των Ασσυρίων, και εξέδωσε το εξής ψήφισμα[6]:

«ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η άρνηση μιας γενοκτονίας αναγνωρίζεται παγκοίνως ως το έσχατο στάδιο γενοκτονίας, που εξασφαλίζει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και ευαπόδεικτα προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες,
ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η Οθωμανική γενοκτονία εναντίον των μειονοτικών πληθυσμών κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρουσιάζεται συνήθως ως γενοκτονία εναντίον μόνο των Αρμενίων, με λίγη αναγνώριση των ποιοτικά παρόμοιων γενοκτονιών, εναντίον άλλων χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας,
ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ ότι είναι πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης των Μελετητών Γενοκτονιών, ότι η Οθωμανική εκστρατεία εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της αυτοκρατορίας, μεταξύ των έτων 1914 και 1923, συνιστούν γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, Ασσυρίων, Ποντίων και των Έλλήνων της Ανατολίας.
ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ η Ένωση να ζητήσει από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες εναντίον αυτών των πληθυσμών, να ζητήσει επίσημα συγγνώμη, και να λάβει τα κατάλληλα και σημαντικά μέτρα προς την αποκατάσταση (μη επανάληψη).»

Οι τουρκικές κυβερνήσεις αρνούνται πως υπήρξε γενοκτονία και τοποθετούν επισήμως το θάνατο των Ελλήνων στα πλαίσια των ευρύτερων απωλειών του πολέμου, του λιμού ή άλλων κοινωνικών αναταράξεων.[1].

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AE%CE%BD%CF%89%CE%BD_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A0%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%85

Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: